Αρχείο για Αύγουστος, 2009

Παράσταση για έναν…

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 31/08/2009 by akrogialia

Μια θεατρική παράσταση μόνο για ένα θεατή. Εσένα!

Επιλέγεις το θέμα που σου αρέσει, την πλοκή κι όλους τους πρωταγωνιστές. Εσύ!

Επιλέγεις χώρο και χρόνο. Εσύ!

Επιλέγεις διαλόγους, μονολόγους. Εσύ!

Επιλέγεις σκηνικά, κοστούμια. Εσύ!

on1

on4

on2

on3

Όνειρα…μηνύματα ψυχής, χάρτες ζωής…

 …δεν πωλούνται, δεν ενοικιάζονται,  δεν αγοράζονται, δεν χαρίζονται… είναι δικά σου!

 

Στην υγειά μας!

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 25/08/2009 by akrogialia

Καλωσόρισες e/φίλη/ε μου,

Έχω φτιάξει ειδικά για σένα με πολύ αγάπη 4 κούπες με  ζεστά ροφήματα από καφέ, τσάι και ζεστή σοκολάτα. Απόλαυσε μαζί μου όποιο σου αρέσει πιο πολύ…

 

φ1

 Δεν έχω προσθέσει καθόλου ζάχαρη… μπορείς να βάλεις εσύ όση θες…

 φ2

 …και όσο απολαμβάνεις  το τσάι, τον καφέ, τη σοκολάτα σου, θέλω να σου πω δυο λόγια…

  • Μου αρέσει που μπορώ να σε εμπιστευτώ…
  • Εκτιμώ αφάνταστα την ειλικρίνεια σου…
  • Μου αρέσει που νοιάζεσαι…
  • Λατρεύω την καλοσύνη σου…

 φ3

Εφιάλτες…τηλέφωνα…μηνύματα..

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 23/08/2009 by akrogialia

antio

μηνύματα από εκείνον:

«…δεν είναι ζωή αυτή, έχει δέκα μέρες να κοιμηθώ…δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα»

«… σε παρακαλώ πες μου ότι θα είμαστε μαζί…θα σε βλέπω όποτε μπορείς εσύ, δεν θα σε πιέζω…σε παρακαλώ τηλεφώνησε μου…θέλω να σε ακούσω…»

 «…σου τηλεφώνησα πολλές φορές και δεν απαντάς… Ήθελα να σου πω ότι θα φύγω… δεν θέλω να ζω χωρίς εσένα…η ζωή μου είσαι εσύ…»

ένα τηλεφώνημα από εκείνη:

«….έλα…γιατί μου το κάνεις αυτό…αυτό που είχαμε τελείωσε…ζήσε τη ζωή σου χωρίς εμένα… σταμάτα να με απειλείς ότι θα κάνεις κακό στον εαυτό σου…δεν αξίζει…. και ναι, δεν σ’ αγαπώ»

η απάντηση του:

« …άσε με  να αποφασίζω εγώ αν αξίζει ή όχι… εγώ σ’ αγαπώ…εσύ  όμως έπαιξες μαζί μου, με εκμεταλλεύτηκες και τώρα με πετάς στα σκουπίδια…»

ένα μήνυμα από εκείνον…το τελευταίο που πήρε:

«…δεν θέλω να ζω χωρίς εσένα… τώρα που σ’ άκουσα μπορώ να φύγω… δεν πειράζει που εσύ δεν με αγαπάς…σ’ αγαπώ εγώ… ΑΝΤΙΟ»

…………………………………………………………………………….

κι ο εφιάλτης  για εκείνη συνεχίζεται…

Είναι δυνατό να κάνει αυτό που απειλεί?

 

Μια εικόνα, μια ερώτηση…

Posted in ΧΙΟΥΜΟΡ on 20/08/2009 by akrogialia

Θέλησα να μοιραστώ μαζί σου μια φωτογραφία που  εμένα μου άρεσε πάρα πολύ! Με μια λέξη είναι  ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ!

pa2

…και χωρίς πολλά λόγια να σου κάνω μια ερώτηση.

Αυτή τη φορά μην ανησυχείς δεν θα είναι προσωπική. Πήρα το μάθημά μου από το προηγούμενο μου post! χαχαχαχαχα

Λοιπόν η ερώτηση μου είναι η εξής:

Πόσα μαύρα στίγματα (βούλες) έχει στα υπέροχα κόκκινα φτερά της η πασχαλίτσα;

pa1

χαχαχαχαχα… και για να μην αναρωτιέσαι με τι χαζομάρες ασχολείται η Κοραλλένια έχω να σου πω το εξής:

Ναι, η Κοραλλένια είναι καλά, απλά περνάει μια φάση… 

Φεύγει το καλοκαίριιιιιιιιιιιιιιιιι…

 

ΥΓ: Πάντως η πασχαλίτσα κατά παράδοση θεωρείται γούρι!

 

Τι σκέφτεσαι αυτή τη στιγμή;

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 18/08/2009 by akrogialia

Δεν θυμάμαι πόσα λεπτά κοιτούσα ασυναίσθητα το μπλε του ουρανού από το παράθυρο του γραφείου μου (που βρίσκεται στον όγδοο όροφο) όταν μια συνάδελφος με ρώτησε: «Τι σκέφτεσαι αυτή τη στιγμή;»

Χωρίς να γυρίσω προς το μέρος της λέω: «Τι;» Και μου επαναλαμβάνει την ερώτηση: «Τι σκέφτεσαι αυτή τη στιγμή;»

Αυτή τη φορά κατάφερα να ξεκολλήσω τα μάτια μου από το παράθυρο και την κοίταξα…

e2

Δεν ήθελα να πω την αλήθεια. Δεν ήθελα να πω  και ψέματα. Την κοίταξα στα μάτια, χαμογέλασα και ρώτησα αν θέλει καφέ…

Η ομορφιά της ζωής βρίσκεται στη στιγμή! Και κάποιες στιγμές είναι έντονα μαγικές…

 e1

Εσύ τι σκέφτεσαι αυτή τη στιγμή;

………………………………………………………………………………

Πρόσωπο με Πρόσωπο…

Posted in ΑΦΥΠΝΙΣΕΙΣ on 17/08/2009 by akrogialia

Δεν είναι λίγες οι φορές που  θέλουμε να πούμε κάτι άλλο και ο συνομιλητής μας καταλαβαίνει εντελώς κάτι άλλο. Πόσες φορές δεν έχουμε νιώσει ότι ο άλλος δεν μας καταλαβαίνει. Τι κι αν μιλάμε την ίδια γλώσσα. Δεν μπορεί να καταλάβει αυτά τα οποία  εμείς λέμε και αρκετές φορές τα βάζουμε  και μαζί του.

π2

π1

π3

Χαχαχαχαχαχαχαχαχα….Πέραν από την πλάκα… το σίγουρο είναι ότι δεν φταίει  μόνο αυτός αλλά  κι εμείς και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό.

Αν αναλογιστούμε ότι στις καθημερινές μας συζητήσεις μεταφέρουμε το μήνυμα που θέλουμε στους συνομιλητές μας με τον προφορικό λόγο μόνο σε ποσοστό 7% ίσως να δίναμε περισσότερη βάση όχι στο τι λέμε αλλά  στο πώς το λέμε!  Είναι πλέον κοινά αποδεχτό ότι το 38% αυτού που θέλουμε να πούμε γίνεται κατανοητό μέσω του τόνου της φωνής μας και το 55% από τη γλώσσα του σώματος μας.

Μια γλώσσα που δυστυχώς κανένας δάσκαλος δεν ασχολήθηκε ποτέ να μας διδάξει. Μια γλώσσα που είναι απαραίτητη για να μπορούμε να επικοινωνούμε σωστά και που θα έπρεπε όλοι να την γνωρίζουμε άπταιστα. Μια γλώσσα που ανάμεσα σε άλλα συμπεριλαμβάνει τον τρόπο  που χρησιμοποιούμε   για να στείλουμε τα μηνύματά μας, τις χειρονομίες μας, τις κινήσεις του σώματός μας, τις εκφράσεις του προσώπου μας, που μπορεί να γίνονται συνειδητά, υποσυνείδητα ή ακόμα και ασυνείδητα.

Λίγο πολύ ο καθένας μας, ανάλογα σε ποιον μιλάει, αντλεί τις εκφράσεις του από διαφορετική δεξαμενή…ακόμα και στην ίδια γλώσσα υπάρχουν χίλιοι δυο τρόποι για να πούμε το ίδιο πράγμα. Ανάμεσα στο «Παρακαλώ ησυχία!», στο «Σωπάστε!», στο «Σσσς» και στο «Σκασμός» αν και πρόκειται πάντα για το ίδιο μήνυμα τίποτα δεν είναι  ίδιο… όχι τόσο για τις λέξεις όσο για το ύφος…

Καλή εβδομάδα σε όλους!

ΥΓ:

π4

Κύκλοι και τετράγωνα…

Posted in ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ on 15/08/2009 by akrogialia

Τι άλλο είναι η ζωή μας από μικρούς, μεσαίους, μεγάλους «κύκλους ζωής»… και πολλά, μικρά και μεγάλα «τετράγωνα πρέπει λογικής»…

κ1

Κάποιες φορές βάζεις τέλος σε κάτι, σε οτιδήποτε, όταν νιώσεις ότι έκανε τον κύκλο του. Το γεγονός αυτό ίσως να σε στεναχωρεί. Νιώθεις όμως  ότι δεν έχει να σου προσφέρει τίποτα άλλο. Παράλληλα αισθάνεσαι ότι ούτε κι εσύ  έχεις να του δώσεις κάτι παραπάνω… και λες αυτό ήταν! Έκανε τον κύκλο του! ΤΕΛΟΣ!

κ2

Κάποιες φορές όμως αναγκάζεσαι να βάλεις τέλος σε κάτι πρόωρα. Το κάνεις αυτό όταν το σκληρό  τετράγωνο «πρέπει» της λογικής δεν σε αφήνει να διεκδικήσεις τις επιθυμίες σου…γιατί απλά ξεφεύγεις από τους κανόνες. Το γεγονός αυτό σε πληγώνει αφάνταστα. Σε πονάει γιατί ίσως δεν ολοκληρώθηκε αυτό που ήθελες. Δεν έκανε τον κύκλο του!

κ3

Είναι φορές που δεν θέλω να μου μιλά η λογική. Είναι φορές που δεν θέλω να βλέπω το φωτογραφικό υλικό της μνήμης. Μιας μνήμης που φωτογραφίζει ασταμάτητα ότι βρεθεί μπροστά της και πολλές φορές τα προβάλλει έτσι, χωρίς σοβαρό λόγο σαδιστικά, για να δικαιολογήσει ίσως το λόγο της ύπαρξής της…

 ΥΓ: Έχω την εντύπωση ότι η δική μου μνήμη προτιμά να φωτογραφίζει τους κύκλους ζωής που δεν ολοκληρώθηκαν… κι αυτό πονάει πολύ…