Κύκλοι και τετράγωνα…

Τι άλλο είναι η ζωή μας από μικρούς, μεσαίους, μεγάλους «κύκλους ζωής»… και πολλά, μικρά και μεγάλα «τετράγωνα πρέπει λογικής»…

κ1

Κάποιες φορές βάζεις τέλος σε κάτι, σε οτιδήποτε, όταν νιώσεις ότι έκανε τον κύκλο του. Το γεγονός αυτό ίσως να σε στεναχωρεί. Νιώθεις όμως  ότι δεν έχει να σου προσφέρει τίποτα άλλο. Παράλληλα αισθάνεσαι ότι ούτε κι εσύ  έχεις να του δώσεις κάτι παραπάνω… και λες αυτό ήταν! Έκανε τον κύκλο του! ΤΕΛΟΣ!

κ2

Κάποιες φορές όμως αναγκάζεσαι να βάλεις τέλος σε κάτι πρόωρα. Το κάνεις αυτό όταν το σκληρό  τετράγωνο «πρέπει» της λογικής δεν σε αφήνει να διεκδικήσεις τις επιθυμίες σου…γιατί απλά ξεφεύγεις από τους κανόνες. Το γεγονός αυτό σε πληγώνει αφάνταστα. Σε πονάει γιατί ίσως δεν ολοκληρώθηκε αυτό που ήθελες. Δεν έκανε τον κύκλο του!

κ3

Είναι φορές που δεν θέλω να μου μιλά η λογική. Είναι φορές που δεν θέλω να βλέπω το φωτογραφικό υλικό της μνήμης. Μιας μνήμης που φωτογραφίζει ασταμάτητα ότι βρεθεί μπροστά της και πολλές φορές τα προβάλλει έτσι, χωρίς σοβαρό λόγο σαδιστικά, για να δικαιολογήσει ίσως το λόγο της ύπαρξής της…

 ΥΓ: Έχω την εντύπωση ότι η δική μου μνήμη προτιμά να φωτογραφίζει τους κύκλους ζωής που δεν ολοκληρώθηκαν… κι αυτό πονάει πολύ…

 

Advertisements

15 Σχόλια to “Κύκλοι και τετράγωνα…”

  1. λένε ότι δεν έχει τόσο κύκλους μα σπιράλ. χωρίς αρχή. χωρίς τέλος. και ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα συναντήσεις παρόμοια πρόσωπα σε παρόμοιες καταστάσεις από ένα διαφορετικό σημείο του σπιράλ. πάλι και πάλι.
    καλησπέρα σου. 🙂

    • akrogialia Says:

      Από τη μια η άποψη που καταθέτεις είναι πολύ αισιόδοξη να ξέρεις ότι υπάρχει συνέχεια με ένα όμως διαφορετικό τρόπο…από την άλλη όμως υπάρχουν πρόσωπα και καταστάσεις που δεν θα ήθελες με τίποτα να συναντήσεις στην πορεία της ζωής σου ξανά…

      Καλησπέρα κι από εμένα.
      kisses

  2. άγγιξες Κοραλένια μου ένα θέμα που έχω χρόνια που το παλεύω. Τα ριμαδιασμένα πρέπει που θα ήθελα όσο τίποτα στον κόσμο να τα εξαφανίσω. Ότι και να κάνω έρχονται μπρος μου να μου κουνάνε το χέρι τους κοροϊδευτικά. Τα βαρέθηκα τα πρέπει. Θέλω να ανάψω ένα μεγάλο καμίνι και να τα κάψω μέχρι να χαθούν. Να σβήσουν να μην υπάρχουν πιά στην ζωή.
    Τα μισώ! Ναί τα μισώ. Είναι το μόνο θέμα που έχω καταφέρει να μισήσω. Τα μισώ με όσο πάθος μπορεί να αντιμετωπίζω την ζωή.
    Δεν ξέρω αν η ζωή έχει κύκλους και τετράγωνα. Ξέρω να σου πώ πως η ζωή ειναι ένα όμορφο ταξίδι που αξίζει να το κάνουμε. Αξίζει να το ζήσουμε με όλες τις αισθήσεις μας. Με όλη την ύπαρξη μας. Και αν κάποια στιγμή νιώθουμε οτι θέλουμε να ξαποστάσουμε και στρέψουμε το κεφάλι προς τα πίσω να έχουμε γεμάτη την ψυχή μας. Να κοιτάμε και να γεμίζουμε. Ότι ζούμε πρέπει να το ζούμε γιατί το θέλουμε. Γιατί έτσι μας ευχαριστούσε και έτσι το ζήσαμε. Όχι δεν πρέπει να μετανιώνουμε για ότι ζήσαμε. Και αν κάποια στιγμή αποφασίσουμε οτι κάποιο κομμάτι του ταξιδιού έφτασε στο τέλος του δεν πρέπει να πικραινόμαστε. Κρατάμε τις αναμνήσεις του κρατάμε το απόσταγμα του και συνεχίζουμε. Αν μείνουμε έστω και ένα δευτερόλεπτο να ταλαντευόμαστε τότε δυστυχώς χάνουμε ένα ακόμα ταξίδι.
    Με έπιασε η φιλολογία μου και μακρυγόρησα. Συγχώρεσε με. Μα θέλω να αναφέρω και εκείνο το ΤΕΛΟΣ που έβαλες. Ξέρεις καμιά φορά αν το τέλος το λέει το στόμα και ο νούς ίσως να μην είναι τέλος. Με αυτά που γράφεις φοβάμαι οτι το Τέλος που αναφέρεις ίσως δεν είναι τέλος. Κοίτα την ψυχή σου χωρίς την λογική. Αν στο φωνάξει και εκείνη τότε προχώρα. Γίνε δυνατή και προχώρα. Αν όμως νιώσεις έστω και ελάχιστα οτι η ψυχή δεν θέλει να το πει τότε ίσως να πρέπει να προσπαθήσεις. Ίσως θα πρέπει να βάλεις την λογική και να υποχωρήσει ο εγωισμός. Βλέπεις καμιά φορά υπάρχει και αυτός ο απρόβλεπτος παράγοντας που παραμορφώνει τις εικόνες.

    Πώπω το παράκανα, αλλά συγχώρεσε με και άλλη μια φορά. Μάλλον είχα όρεξη για κουβέντα. 🙂

    • akrogialia Says:

      Καλημέρα Γιώργο,
      Χείμαρρος οι σκέψεις σου σήμερα… δεν χρειάζεται να ζητάς συγγνώμη. Μου αρέσει που το post μου σε έκανε να μοιραστείς τις δικές σου σκέψεις. Ο καθένας μας όμως είναι διαφορετικός. Ενεργεί με βάση τα δικά του προσωπικά βιώματα. Εγώ όταν βάζω τέλος σε κάτι… καλώς ή κακώς είναι ΤΕΛΟΣ…
      Η λογική χρειάζεται να υπάρχει…όσο κι αν μη θέλω να την ακούω…
      Να έχεις μια όμορφη μέρα!
      Πολλά φιλιά!

  3. Πωπω…μου βαζετε δύσκολα απόψε…
    🙂

    Σε παλαιότερό μου σχόλιο αλλά και ανάρτηση για τους κύκλους της ζωής (έτσι πρσσδιορίζω τους σταθμούς της ζωής μας) b|a|s|n\i/a μου, είχες πάλι μιλήσει για σπιράλ χωρίς αρχή και χωρίς τέλος και ανταμώματα (σταθμούς) με παρόμοιες καταστάσεις.

    ΄Ομως αρχές-ξεκινήματα έχει πολλά η ζωή μας (επαγγελματικά, κοινωνικά, αισθηματικα..), που βλέπω/πουμε πολλές φορές να κλέίνουν οριστικά.
    Και καλά με όλα τ’ άλλα όπου απλά σηκώνεις το ανάστημα, την αξιοπρέπειά σου και συνεχίζεις. Με τα αισθηματικά και το «τέλος» που πονάει, είναι τα δύσκολα… Γιατί να πρέπει να περιμένουμε αναγκαστικά τις παρόμοιες καταστάσεις του σπιράλ…

    Και τότε τι «αναμνήσεις» και τι «απόσταγμα» να κρατήσουμε Γεώργιέ μου και πώς συνεχίζσυμε όταν οι άλλοι αιφνιδιαστικά και ύπουλα κλείνουν τον κύκλο; Σαν υποφέρει η καρδιά και γίνεται ρημαδιό και μαζεύουμε κουρέλια; Δεν είναι καφετέρια, ρέστοραν και σουπερμάρκετ η καρδιά, να τραγουδάς «είμαι κεφάτη γυρίζω απ’ το Βερόπουλο»

    Το βιντεάκι με το ταξίδι της ζωής korallenia μου, μου θύμισε εκείνο το πολύ συμπαθητικό, από κάποιες παλιές Σαββατιάτικες εκπομπές του Γιώργου Οικονομέα και για να είμαι ειλικρινής το έψαχνα…

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

    • Μα γι’ αυτά τα κουρέλια μιλάω Γλαρένια μου. Αν υπάρχουν αυτά, γιατί τα κρατάει η ψυχή και δεν αφήνει το τέλος να βγεί τότε γλαρένια μου δεν τελειώνει τίποτε. Βέβαια όπως λες εξαρτάται απο ποιόν ειπώνεται το τέλος. Απλά θεώρησα δεδομένο οτι το τέλος το λέει η Κοραλένια μας. Τα φιλιά και στις δύο σας κυρίες μου.

    • akrogialia Says:

      Καλημέρα Γλαρένια μου,
      Δύσκολα? Καλέ αυτά είναι μόνο η αρχή…που να δεις τα δύσκολα που έπονται!
      Αυτό που λέει ο basnia μου αρέσει σαν ιδέα…αλλά μου είναι δύσκολο να το υιοθετήσω γιατί έχω μάθει διαφορετικά. Στη ζωή μου έμαθα να γυρίζω σελίδα. Έχω φέρει πολλές φορές τα πάνω κάτω, σε πολλούς τομείς. Το τραγούδι σου υπέροχο Γλαρένια μου και σε ευχαριστώ πολύ!
      Το ταξίδι της ζωής αφιερωμένο με πολύ αγάπη μόνο για εσένα σήμερα από εμένα!
      Πολλά φιλιά! Να έχεις μια υπέροχη Κυριακή!

      • akrogialia Says:

        Γιώργο μου,
        Το τέλος το λέει πάντα η Κοραλλένια. Φυσικά δεν σημαίνει ότι εγώ βάζω το τέλος. Αλλά ίσως με γνώμονα τη δική μου λογική όταν βλέπω ότι μια κατάσταση δεν πάει άλλο γιατί να το κουράζω περισσότερο…
        Φιλιά!

  4. Ολοι μας λίγο ή πολυ ειμαστε αποτελεσμα των δικών μας επιλογών.
    Ενα μικρο ποσοστο των ανθρώπων ειναι πολυ ατυχοι στη ζωη τους, ενα αλλο μικρο ποσοστο ειναι πολυ τυχεροι και οι υπολοιποι ειναι αξιοι της τυχης μας.
    Το ζητημα λοιπον ειναι να ζήσω εγω την ζωή μου και να μην αφήσω να με ζήσει αυτη. Να μπορω να καθορίζω εγω την μοιρα μου και να μην με καθορίζει εκείνη.
    Εμεις γραφουμε το σεναριο και γι αυτο χρειαζόμαστε ονειρο και νόημα ζωης. Αλλα οσο πιο ομορφα ειναι τα ονειρα τοσο πιο δυσκολο να βρεις νεα, καλύτερα.
    Και ποτε δεν ξερεις αν τ ονειρο που εκανες κι ο δρομος που πηρες ηταν ο καλύτερος.Το μονο που μπορεις να πεις ειναι οτι ηταν η σωστή η λάθος επιλογή.

    Και η ζωη παντα θα συνεχίζει να κανει κύκλους γυρω απο εμας….

    Καλή Κυριακή

    Αρης

    • akrogialia Says:

      Καλησπέρα Άρη,

      Χαίρομαι ιδιαίτερα που φιλοξενώ στο blog μου τις δικές σου σκέψεις. Σε παρόμοιες συζητήσεις με φίλους έλεγα ότι ο καθένας είναι υπεύθυνός για τις επιλογές που κάνει στη ζωή του. Διαλέγει οποία πινέλα επιθυμεί και ζωγραφίζει το καμβά της ζωής του όπως αυτό θέλει. Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύω ότι το μέλλον μας σκιαγραφείται από το παρόν μας και εμείς οι ίδιοι καθορίζουμε τη μοίρα μας. Όσο για τις σωστές και λάθος επιλογές…είναι αναπόφευκτο κακό αφού μεγαλώνοντας βλέπουμε τα δεδομένα να αλλάζουν και τις καταστάσεις με άλλο φακό…

      Μου άρεσε πολύ αυτό που είπες. Να ζήσω τη ζωή μου και να μην αφήσω να με ζήσει εκείνη… το δύσκολο Άρη μου είναι να το υιοθετήσω αυτό που λες… βρίσκομαι όμως σε καλό δρόμο…τουλάχιστον καταβάλλω προσπάθεια…

      Καλό απόγευμα Κυριακής και σε σένα!

  5. Οταν κάτι, δεν είναι, τότε δεν είναι.
    Όταν κάτι είναι… Είναι.

    Φαίνεται από χιλιόμετρα!!! 😉

    Πάρε τώρα ένα τραγουδάκι, για να μάθεις …Κοραλλένια μου. 😉

    Πολλά φιλιά.

    • akrogialia Says:

      …και που θες να το ξέρω Πειρατή μου ότι «δεν είναι» από την αρχή… δεν έχω τόσο μαγικές ιδιότητες…

      Φαίνεται από χιλιόμετρα εεε?

      Δεν πειράζει όπως είπε και ο Άρης «ποτέ δεν ξέρεις αν το όνειρο που έκανες κι ο δρόμος που πήρες ήταν ο καλύτερος. Το μόνο που μπορείς να πεις είναι ότι ήταν η σωστή η λάθος επιλογή».

      Πανέμορφο το τραγούδι σου… σ’ ευχαριστώ πολύ!

      …Σμαράγδια και ρουμπίνια θα σου φέρω
      από σεντούκι που ‘χουν κρύψει πειρατές
      σμαράγδια και πολύτιμα στολίδια…
      σώπασε ……και μην κλαις…

      Πολλά φιλιά!

      ΥΓ: Λοιπόν υπόσχομαι να μην κλαίω…αν μου τα φέρεις!

  6. Καλώς ή κακώς έχουμε τη μνήμη σαν έλλογα όντα …
    Κι η μνήμη καμμιά φορά μας πονάει η ρημάδα !!!
    Απ’ την άλλη μεριά όμως είναι και σωματοφύλακάς μας …
    Μας προστατεύει απ’ τα ίδια λάθη !!!

    • akrogialia Says:

      Καλημέρα side21,

      Μας προστατεύει?
      Δεν μας προστατεύει?
      Μας προστατεύει?
      Δεν μας προστατεύει?
      Μας προστατεύει?
      Δεν μας προστατεύει?

      Δεν πειράζει…τουλάχιστον ζούμε αυτό που εμείς επιλέξαμε…

      Καλή σου μέρα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: