Αρχείο για Δεκέμβριος, 2009

Δύο Χιλιάδες Δέκα…

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 30/12/2009 by akrogialia

Αγαπημένο μου Δύο Χιλιάδες Δέκα,

Σε περιμένω με λαχτάρα και ανυπομονώ να σε γνωρίσω από κοντά.

Το φιλαράκι σου, το Δύο Χιλιάδες Εννέα, μου έχει μιλήσει με τα καλύτερα λόγια για εσένα.

Μου είπε ότι έχεις πολύ καλή καρδιά και η ψυχούλα σου είναι γεμάτη αγάπη. Το χαμόγελο είναι πάντα ζωγραφισμένο στο πρόσωπό σου.

Μου έχει πει ακόμα ότι έχουμε και κάτι πολύ κοινό…τα ταξίδια…μου είπε ότι τα λατρεύεις κι εσύ όπως κι εγώ!

Μου είπε ότι σου αρέσουν πολύ οι αλλαγές και κάθε τρεις μήνες θα μου αλλάζεις όμορφα τη διάθεση.

Μου είπε ότι στις βαλίτσες σου κουβαλάς πολλές όμορφες στιγμές και ανυπομονείς να μου τις χαρίσεις απλόχερα.

Το μόνο που ζητάς από μένα είναι να σκέφτομαι θετικά, να μην κατσουφιάζω και γκρινιάζω για πράγματα ασήμαντα. Ζητάς από εμένα να ΖΩ την κάθε στιγμή δυνατά και έντονα.

Αγαπημένο μου Δύο Χιλιάδες Δέκα,

Έχω ανάψει το τζάκι για εσένα…

Έφτιαξα και νόστιμη σουπίτσα…

Έχω βάλει το καλύτερο μου φόρεμα…

Έχω φτιάξει όμορφα τα μαλλιά μου…

Έχω φορέσει το πιο μεθυστικό μου άρωμα… ένα μεγάλο κόκκινο χαμόγελο και σε περιμένω…μην αργήσεις… 

ΥΓ: Ξέχασα να σου πω, ότι το φιλαράκι σου, το Δύο Χιλιάδες Εννέα, μου είπε ότι μου κρύβεις και μια μεγάλη έκπληξη!

 

 

Με αγάπη

Κοραλλένια

ΥΓ2: Μην ξεχάσεις τις βαλίτσες με την ειρήνη, την αγάπη, την ελευθερία, την υγεία,  την ευτυχία, τον έρωτα, τη δημιουργικότητα, το γέλιο για όλο τον κόσμο!

Advertisements

Τα δώρα σου…

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 13/12/2009 by akrogialia

Είναι εβδομάδες τώρα που προσπαθώ να σε διώξω από τα μονοπάτια του μυαλού μου. Κάθε μέρα αλλάζω τις πινακίδες για να χάσεις το δρόμο και να φύγεις από τη σκέψη μου, να χαθείς…όμως είναι μάταιο…όλο επιστρέφεις και όσο περνούν οι μέρες σε σκέφτομαι όλο και πιο πολύ, όλο και πιο έντονα και διαπιστώνω ότι μου λείπεις πολύ…

Είναι εβδομάδες τώρα που προσπαθώ να ασχοληθώ με πράγματα που με ευχαριστούν, κατεβάζω πρωτότυπες ιδέες στη δουλειά, βγαίνω με φίλους, προγραμματίζω ταξίδια  και προσπαθώ να περνάω όσο πιο όμορφα γίνεται και χωρίς εσένα…όμως η νύχτα καταστρέφει με τόση ευκολία  όλα όσα χτίζω τη μέρα… Ένα όνειρο είναι αρκετό να με γεμίσει με την παρουσία σου και να διαγράψει την πραγματικότητα…

Είναι εβδομάδες τώρα που έκρυψα  όλα τα δώρα σου για να μην τα βλέπω και να θυμάμαι στιγμές… στιγμές όμορφες, μοναδικές και αξεπέραστες…Όμως  σ’ ένα συρτάρι σήμερα βρήκα ένα σκουφάκι… λευκό με κόκκινα μοτίβα… θυμάμαι πόσο μου άρεσε όταν το είδα σε εκείνη τη βιτρίνα  στην πανέμορφη πόλη με τις τουλίπες… εκείνο το απόγευμα που χιόνιζε… ναι, εκείνο το βράδυ που χαθήκαμε και κάναμε κύκλους στις 3:00 τα χαράματα στο Άμστερνταμ και όλο έλεγες σε λίγο φτάνουμε…σε λίγο φτάνουμε, μέχρι που διαπίστωσες κι εσύ ότι χαθήκαμε…και χιόνιζε…κι έκανε κρύο…κι εγώ φορούσα το σκουφάκι το λευκό με τα κόκκινα μοτίβα…πόσο γέλιο κάναμε…

 

Είναι εβδομάδες τώρα που είπα είμαι μια ΧΑΡΑ δεν μου λείπει τίποτα…η ζωή είναι μπροστά και φύλαξα όλα τα δώρα σου, γύρισα σελίδα και έκλεισα το παραμύθι με το σκληρό εξώφυλλο και τις 286 σελίδες…κι ευχήθηκα να ζήσω εγώ καλά κι εσύ καλύτερα…

 

Τι καιρό κάνει σήμερα;

Posted in ΑΦΥΠΝΙΣΕΙΣ, ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ on 08/12/2009 by akrogialia

Σίγουρα οι άνθρωποι σήμερα δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τον καιρό!  ΟΥΑΟΟΟΟΟ…. Φαίνεται ότι γενικά ο κόσμος ενδιαφέρεται για τις καθημερινές καιρικές συνθήκες, όχι βέβαια γιατί νοιάζεται πραγματικά και ουσιαστικά για τις κλιματικές μεταβολές, αλλά για να ξέρει πώς θα ντυθεί, τι ρούχα να πάρει μαζί του αν θα ταξιδέψει, αν θα διοργανώσει υπαίθριο πάρτυ κτλ.

  • Τι κι αν λιώνουν οι πάγοι;
  • Τι κι αν ο πάγος που καλύπτει την Ανταρκτική έχει γίνει ασταθής;
  • Τι κι αν υποχωρούν οι παγετώνες;
  • Τι κι αν ανεβαίνει η στάθμη της θάλασσας;
  • Τι κι αν το θαλάσσιο νερό διεισδύσει και μολύνει το γεωργικό έδαφος και τις παροχές ύδρευσης;
  • Τι κι αν παρουσιάζονται ακραία καιρικά φαινόμενα;
  • Τι κι αν παρουσιάζονται καταιγίδες, πλημμύρες, ξηρασίες, κύματα καύσωνα;
  • Τι κι αν παρατηρείται απώλεια βιοποικιλότητας;
  • Τι κι αν οι πολικές αρκούδες, οι φώκιες, οι θαλάσσιοι ίπποι, οι πιγκουΐνοι είναι ιδιαίτερα ευάλωτα στην αλλαγή της θερμοκρασίας;

Άλλωστε «εγώ» δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό και έτσι το αφήνω στους «μεγάλους» και «δυνατούς» της γης! Μαζεύτηκαν λέει στην Κοπεγχάγη και προσπαθούν να πείσουν τους ανθρώπους αυτού του πλανήτη, που  έχουν την τάση να πιστεύουν ότι οι προσωπικές τους επιλογές δεν επηρεάζουν καθόλου το κοινό καλό, ότι νοιάζονται πραγματικά για την αλλαγή του κλίματος!

«Μεγάλοι» και «Ισχυροί» της Γης,

Μόνον επί πληρωμή οι «άνθρωποι» αυτού του κόσμου, θα μπορούσαν να γίνουν υπεύθυνοι πολίτες και θα άλλαζαν τις καθημερινές τους δραστηριότητες με σκοπό τη μείωση των εκπομπών CO2!

 Για παράδειγμα:

  • Ρύθμισες τον θερμοστάτη στο σπίτι σου σήμερα; Πάρε 1000 ευρώ.
  • Έκλεισες τον διακόπτη σε  αχρείαστα φώτα, τηλεόραση, υπολογιστή, στερεοφωνικό κτλ σήμερα; Πάρε 20000 ευρώ.
  • Ανακύκλωσες σήμερα χαρτί, κονσέρβες αλουμινίου, γυαλί; Πάρε 30000 ευρώ.
  • Περπάτησες σήμερα και δεν χρησιμοποίησες το αυτοκίνητο σου; Πάρε 40000 ευρώ
  • Σήμερα φύτεψες ένα δέντρο στη γειτονιά σου; Πάρε 50000 ευρώ.

 Μόνον με αυτό τον τρόπο θα βάλουμε επιτέλους μυαλό και θα δώσουμε την σοβαρή υπόσχεση πως όντως μπορούμε να βοηθήσουμε στην καταπολέμηση των κλιματικών μεταβολών. Είναι τόσο απλό! Τι το ψάχνουν τώρα στην Κοπεγχάγη!

Συγγνώμη φίλοι μου, αλλά είναι φορές που λυπάμαι πολύ για την κατάντια μας και για τον κόσμο που θα αφήσουμε στα παιδιά μας!

Ας ξυπνήσουμε επιτέλους κι ας αναλογιστούμε ότι η αλλαγή του κλίματος εξαρτάται από εμάς, από εμένα  κι από εσένα!

 

 

 

 

Φεύγει και το 2009…

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 05/12/2009 by akrogialia

Γυρίζοντας το χρόνο  που πέρασε πίσω…

Θυμάμαι μέρες με ιδιαίτερο χρώμα και χαμογελώ και το πρόσωπο μου φωτίζεται.

Θυμάμαι νύχτες με υπέροχα όνειρα και ξαναζώ και νιώθω πολύ όμορφα που Ζω.  

Θυμάμαι εβδομάδες με ξεχωριστά ταξίδια και τώρα σκάω στα γέλια με όλα τα ευτράπελα που μου έτυχαν όπως όταν χάθηκα…και η λύση δόθηκε μέσα από ένα τηλεφώνημα…

 «Πιστεύω πως έχω χαθεί…δεν βλέπω τίποτα γνώριμο… και νυχτώνει…» λέω εγώ πανικοβλημένη…και η απάντηση που πήρα… «Εεε και τι θες να σου κάνω εγώ από εδώ…πάρε ταξί και πήγαινε στο ξενοδοχείο σου…»

Χαχαχαχα… Τόσο απλό ήταν, αλλά όταν είσαι μόνη σου  σε μια ξένη χώρα  που δεν την ξέρεις και τόσο καλά και περπατάς πάνω από 5 ώρες… παύεις να σκέφτεσαι τα πιο απλά… και είχα απομακρυνθεί τόσο πολύ… ούτε που κατάλαβα πόσο μακριά βρέθηκα! Μόνον όταν πλήρωσα στο ταξί 150 ευρώ για να με πάει πίσω το αντιλήφθηκα! χαχαχαχα  

Θυμάμαι μήνες με αναπάντεχα δώρα και νιώθω σαν μικρό παιδί.

Θυμάμαι ώρες με ιδιαίτερο άρωμα ευτυχίας, αγάπης, έρωτα και δακρύζω από χαρά που είχα την τύχη να ζήσω  όλα αυτά που έζησα…

Στο χρόνο που πέρασε χρωστάω τα όμορφα ταξίδια της ζωής!  Από τον χρόνο που έρχεται προσδοκώ να συνεχίσω τα ταξίδια αυτά!

Θα ήθελα πολύ  στα ταξίδια αυτά να μην περπατάς μπροστά μου. Δεν θέλω αρχηγό και ίσως να μη σε ακολουθήσω. Θα ήθελα πολύ  στα ταξίδια αυτά να μην περπατάς πίσω μου. Δεν θέλω οπαδό και μπορεί να σε χάσω.  Στα ταξίδια αυτά περπάτα δίπλα μου, θέλω ένα αληθινό φίλο.

…η φιλία είναι ο πιο πολύτιμος θησαυρός σε αυτή τη ζωή!

Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου σε όλους εσάς να έχετε φίλους αληθινούς στη ζωή σας…

έπεα πτερόεντα…

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 01/12/2009 by akrogialia

Τουλάχιστον έχω αποκτήσει πολλά   «μ π α λ ό ν ι α »  σε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου!

🙂

ΥΓ: