Αρχείο για Φεβρουαρίου, 2010

Έαρ!

Posted in ΑΦΥΠΝΙΣΕΙΣ, Uncategorized on 28/02/2010 by akrogialia

Εκλεκτοί συνταξιδιώτες του Κοραλλένιου μου Κόσμου, ξεχωριστοί μου αναγνώστες, σχολιαστές και μη,

Σε πολύ λίγες ώρες ο Χειμώνας θα είναι  πια παρελθόν και η Άνοιξη θα πλημμυρίσει το παρόν!

Άνοιξη…όπως λέμε…

  • Χαρά!
  • Ανεμελιά!
  • Ομορφιά!
  • Δροσιά!
  • Ανάσταση!

Ένα υπέροχο πανηγύρι της φύσης!

Ας αφήσουμε  τα χρώματά της  να ζωγραφίσουν την καθημερινότητά μας…

Ας μεθύσουμε με τα αρώματά της…

Ας ταξιδέψουμε με τις μουσικές  της μελωδίες… με το κελάηδημα των πουλιών… με το κελάρυσμα των ρυακιών…

Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου ή Άνοιξη να σας χαρίσει απλόχερα ό,τι επιθυμείτε!

……………………………………………………. 

ΥΓ: Αν η  υπέροχη φωτογραφία που επέλεξα σήμερα σας θυμίζει λιγάκι από  Φθινόπωρο…μην ανησυχείτε…για την αγαπημένη μου Λίλιθ το έκανα!

***

Advertisements

DIAMONDS AND RUST

Posted in ΣΤΙΧΟΙ on 27/02/2010 by akrogialia

(by Joan Baez)

Well I’ll be damned
Here comes your ghost again
But that’s not unusual
It’s just that the moon is full
And you happened to call

And here I sit
Hand on the telephone
Hearing a voice I’d known
A couple of light years ago
Heading straight for a fall

As I remember your eyes
Were bluer than robin’s eggs
My poetry was lousy you said
Where are you calling from?
A booth in the midwest

Ten years ago
I bought you some cufflinks
You brought me something
We both know what memories can bring
They bring diamonds and rust

Well you burst on the scene
Already a legend
The unwashed phenomenon
The original vagabond
You strayed into my arms

And there you stayed
Temporarily lost at sea
The Madonna was yours for free
Yes the girl on the half-shell
Would keep you unharmed

Now I see you standing
With brown leaves falling around
And snow in your hair
Now you’re smiling out the window
Of that crummy hotel
Over Washington Square

Our breath comes out white clouds
Mingles and hangs in the air
Speaking strictly for me
We both could have died then and there

Now you’re telling me
You’re not nostalgic
Then give me another word for it
You who are so good with words
And at keeping things vague

Because I need some of that vagueness now
It’s all come back too clearly
Yes I loved you dearly
And if you’re offering me diamonds and rust
I’ve already paid

……….

Ένα τεστ!

Posted in ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ, ΧΙΟΥΜΟΡ on 23/02/2010 by akrogialia

Αγαπητέ μου φίλε/η, σήμερα επέλεξα να μοιραστώ μαζί σου ένα απλό τεστ, το οποίο με ένα έξυπνο και πρωτότυπο θα έλεγα τρόπο, μπορεί να σε βοηθήσει να πάρεις μια πολύ σωστή απόφαση σήμερα!

Μια μέρα τέσσερα ζώα, ένα λιοντάρι, ένας πίθηκος, μια καμηλοπάρδαλη και ένας σκίουρος συναντήθηκαν κάτω από μια μεγάλη φοινικιά. Στοιχημάτισαν ποιος θα μπορούσε πιο γρήγορα να κόψει από την κορυφή της μια μπανάνα και να επιστρέψει πίσω.

Εσύ ποιο ζώο πιστεύεις ότι τα κατάφερε;

ΠΡΟΣΟΧΗ!

Η απάντηση που θα δώσεις δείχνει χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς σου. Γι’ αυτό σκέψου καλά. Έχεις 30 δευτερόλεπτα. Ποιο ζώο κατάφερε να κόψει την μπανάνα από την κορυφή και να κατέβει πιο γρήγορα;

Φαντάζομαι ότι μέχρι τώρα θα πρέπει να έχεις ήδη αποφασίσει.

Λοιπόν, για να δούμε την απάντησή σου…

Αγαπητέ μου φίλε/η,

Αν απάντησες «το λιοντάρι» τότε έχεις πρόβλημα!

Αν απάντησες «ο πίθηκος» τότε το πρόβλημα σου είναι αρκετά σοβαρό!

Αν απάντησες «η καμηλοπάρδαλη» τότε το πρόβλημα σου χρήζει άμεσης αντιμετώπισης!

Αν απάντησες «ο σκίουρος» τότε λυπάμαι που στο λέω, αλλά δεν μπορεί να σε βοηθήσει κανένας!

…και αν αναρωτιέσαι «ΓΙΑΤΙ?»

Ένα έχω να σου πω… και να το θυμάσαι…πάνω στις φοινικιές δεν φυτρώνουν μπανάνες! χαχαχαχαχαχαχα

Θα είσαι μάλλον σε πολύ μεγάλο στρες. Πάρε λίγες μέρες άδεια και χαλάρωσε!

Αν πάλι δεν γίνεται να πάρεις άδεια… μπες για λίγο στη Zion και ταξίδεψε…

ΥΓ 1: Γιατί ο «Γιάννης» απάντησε « η καμηλοπάρδαλη» ? Μήπως έχει κι αυτός παιδικές αναμνήσεις? χαχαχαχαχαχαχα

ΥΓ 2: Λίλιθ μου κι εγώ σ’ αγαπώ! Αχ…να δω πότε θα το ξεπεράσω αυτό το θεματάκι με τον «Γιάννη»…Ξέρω ότι σου έχω σπάσει τα νεύρα…αλλά δεν φταίω εγώ…η σκέψη μου φταίει…χαχαχαχαχαχα

***

Εξομολογήσεις Σαββάτου…

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 20/02/2010 by akrogialia

Τι έκανα σήμερα;

Ξύπνησα  και  σηκώθηκα κατά τις 7:00.

Έφτιαξα και απόλαυσα καφεδάκι διαβάζοντας τα μέιλ μου… Απάντησα σε δύο που αφορούσαν τη δουλειά μου.

Στη συνέχεια απόλαυσα για λίγο μουσική από  «http://radio.osiris7.co.cc/». Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους και όλες. Η μουσική είναι εξαιρετικά επιλεγμένη και ιδανική για να διώξει αρνητικές σκέψεις και να μειώσει την  όποια ένταση της ημέρας.

Μετά έκανα γυμναστική για 30 λεπτά περίπου…οι αντοχές μου δεν είναι  και για περισσότερο… χαχαχαχαχα

Πήγα μετά  για  τα απαραίτητα ψώνια (φρούτα, λαχανικά, γαλακτοκομικά, ψωμί…)

Το μεσημέρι με επισκέφτηκε η μανούλα μου. Μου έφερε μια πεντανόστιμη σπιτική σπανακόπιτα από τα δικά χρυσά χεράκια. Μου έφερε και ένα δωράκι… (γιόρταζα πριν λίγες μέρες). Πυτζαμούλες,  100% βαμβακερές, κόκκινες με καρδουλίτσες στο πάνω μέρος. Είμαι το μωρό της βλέπετε… η μικρή της κορούλα…που γι’ αυτήν δεν θα μεγαλώσει ποτέ…

Τώρα θα απορείτε και θα λέτε… τι μας νοιάζει  βρε Κοραλλένια τι έκανες σήμερα! Και τι το ιδιαίτερο και θέλησες να το μοιραστείς μαζί μας.

Παιδιά  τι να σας πω…είναι στο χέρι σας…αν θέλετε με διαβάζετε…αν θέλετε σχολιάζετε…

 …και συνεχίζω…

Αυτό που έκανα σήμερα…ήταν κάτι που έπρεπε να κάνω από τον περασμένο Σεπτέμβριο και δεν έβρισκα τη δύναμη…  Σήμερα λοιπόν ίσως να πήρα τη δύναμη από το σπανάκι (βλέπετε σπανοκόπιτα πιο πάνω) πήρα μια απόφαση ουσιαστικής σημασίας. Αποφάσισα σήμερα να βάλω  οριστικό τέλος σε κάτι που με πλήγωνε πολύ τους τελευταίους μήνες, με πονούσε… και όλο έλεγα δεν ξέρω… ας περιμένω λίγο ακόμα…

Πήρα την τελική μου απόφαση σήμερα  και την ανακοίνωσα… και ειλικρινά παιδιά ένιωσα μεγάλη ανακούφιση. Ένιωσα ένα αέρα ελευθερίας να με πλημμυρίζει. Ούτε ένα δάκρυ, ούτε τίποτα…τέτοια αναισθησία ούτε κι εγώ την περίμενα…

Μετά απολαμβάνοντας ένα δεύτερο καφεδάκι, ελληνικό, διπλό, μέτριο, σ’ ένα υπέροχο φλυτζάνι, είπα να διαβάσω και  τις αστρολογικές προβλέψεις… «Θα υπάρξουν αρκετές αλλαγές κατά τη διάρκεια της ημέρας, καλά θα κάνετε να προσέξετε τις κινήσεις σας και να μην βιαστείτε να πάρετε αποφάσεις Συζητήσεις με κοντινά σας πρόσωπα θα σας βοηθήσουν να βρείτε λύσεις για ζητήματα που σας προβληματίζουν αρκετό καιρό…»

Δεν μας παρατάς ψιθυρίζω εγώ…

Εγώ πήρα την απόφαση μου και την ανακοίνωσα ήδη. Φυσικά δεν προκάλεσε και  μεγάλη έκπληξη στους εμπλεκόμενους φορείς …το περίμεναν μάλλον!

Αυτά μέχρι τώρα!

Είναι Σάββατο απόγευμα…

Μπήκα πάλι στη «Zion, City of Liquid Musical Experiences »… και χαμογελώ!

Είναι πολύ όμορφη η ζωή!

Στην υγεία μας!

Στην ελευθερία μας!

Στην τρέλλα μας!

Αααα κι αν συναντήσει κάποιος σήμερα τον «Γιάννη» (βλέπετε Λίλιθ…) με ενημερώνετε!

Πολλά φιλιά!

ΥΓ: Τα “συγχαρητήρια” σας ευπρόσδεκτα!

Ραντεβού…

Posted in ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ on 18/02/2010 by akrogialia

«Θέλω να σε δω! Πρέπει να μιλήσουμε! Πάντα  μου λες ότι είσαι  πολύ απασχολημένη. Πολύ δουλειά, άγχος, ευθύνες, προγράμματα που δεν προχωρούν, χρονοδιαγράμματα που στενεύουν… Θέλω να σε δω, σε παρακαλώ! Πρέπει να μιλήσουμε! Βρες λίγο χρόνο και για μένα…»

«Εντάξει με έπεισες. Πες μου χώρο και χρόνο.»

«Στις 11:00 απόψε. Μπορείς;»

«Όχι…αλλά εντάξει…θα σε δω. Στις 11:00  λοιπόν…»

Η ώρα είναι 11:25… κι εγώ δεν πήγα στο ραντεβού… Από τις 10:00 άρχισα να ετοιμάζομαι, έφτιαξα όμορφα τα μαλλιά μου, ντύθηκα, φόρεσα το αγαπημένο μου άρωμα. Τη στιγμή όμως που κοιτάχτηκα στον καθρέφτη… φοβήθηκα για τη συνάντηση αυτή…από το μυαλό μου πέρασαν πολλές σκέψεις… άλλαξα γνώμη… άφησα κάτω  τα κλειδιά και έπεσα για ύπνο…

Δεν πήγα στο ραντεβού μου…

Φοβήθηκα ότι  θα είναι αυστηρός  μαζί μου…

Φοβήθηκα ότι  πάλι θα  μου πει πως ενεργώ  επιπόλαια…

Φοβήθηκα ότι  και πάλι θα με κρίνει πολύ αυστηρά…

Φοβήθηκα ότι θα μου υπενθυμίσει ότι δεν είμαι πια ένα ανώριμο παιδί και να πάψω να συμπεριφέρομαι έτσι…

Δεν ήθελα να του δώσω την ευχαρίστηση να μου υποδείξει πόσο δίκαιο έχει…

Φοβήθηκα…. γι’ αυτό δεν πήγα…

«Συγγνώμη αλλά δεν θα μπορέσω να έρθω απόψε…κάτι προέκυψε…Δεν ξέρω πότε θα μπορέσω να σε δω… Ξέρεις έχω πολύ δουλειά, άγχος, ευθύνες, προγράμματα που δεν προχωρούν, χρονοδιαγράμματα που στενεύουν…»

 Η ώρα είναι 12:45. Δεν πήγα στο ραντεβού με τον εαυτό μου…τον έστησα για άλλη μια φορά…

Χαρταετός…

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 15/02/2010 by akrogialia

Πήρα κόκκινο χαρτί ανθεκτικό στον άνεμο…

Σπάγγο, μαρκαδόρους και μπογιές…

Μια ταινία κολλητική να αντέχει στο χρόνο…

Με δύο καλάμια έφτιαξα το  γράμμα Χ…

Με τον σπάγγο έδεσα τα  δύο καλάμια γερά…

Άπλωσα το κόκκινο χαρτί στο Χ και με ταινία κολλητική το κόλλησα. Του έδωσα σχήμα…με διαμάντι να μοιάζει…

Σε ένα κόμματι σπάγγο έδεσα  πολλές κόκκινες, λίγες κίτρινες,  μερικές πράσινες,  δυο μπλε,  πέντε μωβ και τρεις άσπρες κορδέλες…και έφτιαξα το ουράνιο τόξο του δικού μου χαρταετού…

Ναι, το όνειρό μου είναι έτοιμο!

Είναι έτοιμο να πετάξει ψηλά!

Κλείνω την πόρτα πίσω μου δυνατά και τρέχω… τρέχω να πετάξω τον χαρταετό μου ψηλά!

Μια φωνούλα μου λέει… «Πού πας; Γιατί τρέχεις; Δεν φυσάει άνεμος σήμερα, δεν θα πετάξει ο χαρταετός, άδικος κόπος…»

Χαμογελώ…και σκέφτομαι! Χμ…σήμερα δεν χρειάζομαι άνεμο για να πετάξω τον χαρταετό μου…γίνομαι άνεμος εγώ…φτάνει μόνο να υπάρχει ουρανός…

‘Cause I love you…

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 13/02/2010 by akrogialia

 

Nights in white satin

Nights in white satin, never reaching the end
Letters I’ve written, never meaning to send
Beauty I’d always missed, with these eyes before
Just what the truth is, I can’t say anymore
‘Cause I love you, yes I love you, oh, how I love you

Gazing at people, some hand in hand
Just what I’m going through they can’t understand
Some try to tell me, thoughts they cannot defend
Just what you want to be, you will be in the end
And I love you, yes I love you
Oh, how I love you, oh, how I love you

Nights in white satin, never reaching the end
Letters I’ve written, never meaning to send
Beauty I’d always missed, with these eyes before
Just what the truth is, I can’t say anymore
‘Cause I love you, yes I love you
Oh, how I love you, oh, how I love you

‘Cause I love you, yes I love you
Oh, how I love you, oh, how I love you

…………………………..