Αρχείο για Απρίλιος, 2010

Επαναλήψεις…

Posted in ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ on 26/04/2010 by akrogialia

Ο καιρός εδώ μυρίζει καλοκαίρι…

Χμ…και τι συμβαίνει κάθε καλοκαίρι? Μα φυσικά επαναλήψεις! Και όχι οποιεσδήποτε επαναλήψεις…αγαπημένες σειρές ίσως και πολλών χρόνων…επαναλαμβάνονται σχεδόν από όλα τα τηλεοπτικά κανάλια!

Λοιπόν, πήγα στην αυλή μου, που έχει γεμίζει αγριολούλουδα και έκοψα μια μαργαρίτα…μη φωνάζετε καλέ…για καλό σκοπό θυσιάστηκε η μαργαριταρούλα μου…το κάθε της πέταλο μου έλεγε να το κάνω…να μην το κάνω…να το κάνω…να μην το κάνω…Να το Κάνω!

Έτσι λοιπόν, αφού μου το είπε και η μαργαρίτα μου…αποφάσισα να κάνω κάτι «παράνομο»…

Αποφάσισα, χωρίς να ρωτήσω την «Author» να δημοσιεύσω ξανά ένα μοναδικό ποστ…με χιλιάδες μηνύματα για κάθε αναγνώστη… ένα ποστ που αφυπνίζει πολλά και ποικίλα συναισθήματα…

Τίτλος ποστ: Young Love ( δηλαδή, Υ iannis & L ilith)

Συγγραφέας: Lilith

Ημερομηνία δημοσίευσης: 04 Φεβρουαρίου 2010, ημέρα Πέμπτη

Σχόλια: 44

Θα το βρείτε και στην αυθεντική του μορφή στη σελίδα: http://liliths.co.cc/?p=967

Αρχειοθέτηση/κατηγόρια: Flashbacks

Απολαύστε το!

……………………………

Δεν ξέρω για σας (κορίτσια), αλλά εγώ σ’ αυτή την ηλικία ούτε να τα δω δεν ήθελα τα αγοράκια!
Μα τέτοια ανωριμότητα πια!!!
Σαν βλαμμένα συμπεριφέρονταν! Και πού να τους αντέξει η μικρή Lilith που στα εφτά της είχε την ωριμότητα 20χρονης. Ε… εντάξει… όχι σε όλα βέβαια, αλλά ήμουνα πολύ σοβαρό παιδί. Συνεπής, υπεύθυνη και με μια απίστευτη ανικανότητα να αντιληφθώ τον τρόπο που λειτουργούσε ο εγκέφαλος των αγοριών.

Για παράδειγμα, ουδέποτε βρήκα γοητευτικά τα ρεψίματα, αδυνατούσα να καταλάβω γιατί ούρλιαζαν και έτρεχαν συνέχεια σαν υστερικά λαγουδάκια της Duracell, δεν το χωρούσε το μυαλό μου πώς κατάφερναν να βουτιούνται μες στην βρώμα με τέτοια ευκολία και να κάνουν τα ρούχα τους χάλια σε χρόνο dt, δεν καταλάβαινα το χιούμορ τους και δεν τα κατάφερνα να γελάσω μαζί τους μπροστά σε μια σκηνή όπου ένα παιδάκι έπεφτε κάτω και έτρωγε τα μούτρα του και σίγουρα δεν έβρισκα καθόλου πνευματώδη συνθήματα του στυλ… «Αγόρια ατσίδες κορίτσια κατσαρίδες»!

Αγοροκόριτσο δεν ήμουνα σε καμία περίπτωση!
Έπαιζα με τις κούκλες μου και τα φλυτζανάκια μου σερβίροντας τσάι στην απελπισμένη μητέρα μου που με αγαπούσε πολύ για να μου τα φέρει στο κεφάλι και όποτε έβλεπα αγόρι να πλησιάζει σε ακτίνα 500 μέτρων από το «tea room» μου, τα μάζευα και εξαφανιζόμουν πριν προλάβεις να πεις «κύμινο»!

Η καλύτερή μου φίλη είχε διαφορετική σχέση με τα αγόρια.
Σκαρφάλωνε με επιδεξιότητα σε βράχια, δέντρα (κάτι που εγώ δεν κατάφερα να κάνω ποτέ… μια φορά ανέβηκα σε ένα δέντρο και μόνο που δεν έφεραν την πυροσβεστική για να με κατεβάσει), διέλυε γόνατα, αγκώνες και πού και πού έσπαγε και κανένα αγορίστικο κεφάλι έτσι για να διασκεδάζει την πλήξη της!

Φυσικά, το περίεργο ήταν ότι ενώ τα συνομήλικά μου αγόρια μού έσπαγαν τα νεύρα, τα μεγαλύτερα τα ερωτευόμουν με πάθος!

Ο Γιάννης…
Αχ! Ο Γιάννης…!!!
Τι θυμήθηκα τώρα…!
Τετάρτη ή πέμπτη δημοτικού εγώ και ο Γιάννης τελειόφοιτος, ψηλός, μελαχρινός, γεροδεμένος…
Σαν να το είχαμε συμφωνήσει, όλα τα κορίτσια της τάξης μου βρεθήκαμε ερωτευμένα μαζί του.
Ο Γιάννης όμως δεν έδειχνε ιδιαίτερη προτίμηση σε καμία από μας.

Η υπέρτατη ικανοποίηση για όλες εμάς τις χαζοερωτευμένες θηλυκές υπάρξεις, ήταν να παίζουμε κυνηγητό στα διαλείμματα με τον Γιάννη και να τρελλαινόμαστε από τη χαρά μας όταν κατάφερνε να μας «πιάσει»!
Δε δυσκολευόταν και πολύ βέβαια (μιας και πέντε δικά μας βήματα ήταν ένα δικό του) και όταν τελικά η βαριά χερούκλα του έπεφτε στην πλάτη μας προκαλώντας μας τουλάχιστον ρήξη νεφρών και πνεύμονα, εμείς αντί να ουρλιάζουμε από τον πόνο, γινόμασταν κατακόκκινες και η παιδική ερωτική αδρεναλίνη έκανε τις καρδιές μας να χτυπάνε σαν τρελλές!

Όταν ο Γιάννης πήγε γυμνάσιο, εμείς ΟΛΕΣ ερωτευτήκαμε τον επόμενο ωραίο τελειόφοιτο και όταν πια έφυγε κι’ αυτός και γίναμε εμείς τελειόφοιτες, ερωτευτήκαμε έναν συμμαθητή μας, αλλά τι να το κάνεις… Μπορεί να είχε όμορφα μάτια, αλλά τον περνούσα ένα κεφάλι και το γεγονός αυτό – όσο να πεις – ήταν κάπως αντιερωτικό…

Τώρα θα μου πείτε… «μα πού τα θυμήθηκες όλα αυτά;».
Αυτή η σκηνή με τα πιτσιρίκια και το φιλί τους πάνω στον σταματημένο τροχό του λούνα-παρκ από το «Hearts in Atlantis»…
“Young love” σκέφτηκα…
Υπέροχο πράγμα!
Φαντάζομαι δηλαδή… γιατί εγώ που ερωτευόμουν πάντα τους μεγαλύτερους, το μόνο που έχω για να θυμάμαι είναι κάτι χαμόγελα με νόημα ακολουθούμενα από ένα βλέμμα που έλεγε:
«Χαριτωμένο αλλά νιάνιαρο»!

ΥΓ: Αγαπημένη μου Λίλιθ, στο προηγούμενο μου ποστ  κάπου στα σχόλια σε ρώτησα…να το κάνω , να μην το κάνω…και δεν μου απάντησες…λοιπόν θεώρησα τη μη απάντησή σου… ως θετική και έτσι το έκανα…

Καλά μη φωνάζεις… θα ξυπνήσεις το φίλο του Garfield…

Εισπνοή….και τώρα σιγά και αργά…εκπνοή…

Τσάι Βαλεριάνα?

Τσάι?

Τσα?

Τσ?

Τ?

 

Πολλά πολλά πολλά φιλιά!

 

Γιάννη  της Λίλιθ μου, πού είσαι?

??????

Αφιερωμένο…

Posted in ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ on 24/04/2010 by akrogialia

Απόψε θέλω να σου μιλήσω, θέλω να ακούσεις αυτά που θα πω…

Δεν μπορώ να σου δώσω έτοιμες λύσεις για τα δικά σου προβλήματα…

Ούτε έχω τις απαντήσεις για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου…

Όμως ξέρεις κάτι… μπορώ να σ’ ακούσω! Ναι, μπορώ να σ’ ακούσω και να τα μοιραστώ μαζί σου…

Οι δικές σου χαρές, οι δικές σου επιτυχίες, δεν είναι δικές μου… Όμως δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πολύ χαίρομαι να σε βλέπω ευτυχισμένο/η…

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν τους φίλους, τις φίλες μου…

Δεν ήσουν πάνω…

Δεν ήσουν κάτω…

Δεν ήσουν στη μέση…

Δεν ήσουν πρώτος…

Δεν ήσουν τελευταίος στη λίστα μου…

Δεν θέλω και ούτε και έχω την απαίτηση να είμαι η πρώτη, η δεύτερη, η τρίτη στη δική σου λίστα…

Μου αρκεί που με θέλεις σαν φίλη σου… και ειλικρινά ευχαριστώ πολύ που ΕΙΜΑΙ!

Δεν μπορώ να  σου ζητήσω να αλλάξεις… ούτε μπορώ να σου πω πώς πρέπει να γίνεις…

Μπορώ μόνο να σ’ Αγαπώ όπως είσαι… και να είμαι φίλη σου!

ΥΓ: Αφιερωμένο σε όλους τους φίλους/φίλες μου!

Όνειρο ήταν…

Posted in ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ, ΣΤΙΧΟΙ on 21/04/2010 by akrogialia

Χθες βράδυ για ώρες ατέλειωτες κοίταζα τη θάλασσα…

Κοίταζα τα κύματα να σκάνε στην ακτή…

Κοίταζα το βαθύ μπλε της χρώμα…

Ξαφνικά όπως κοίταζα…διέκρινα  τη μορφή μια γριάς γυναίκας, με μακριά άσπρα μαλλιά να μου χαμογελάει μέσα από τα κύματα…

Κοίταζα τα μάτια της…το χαμόγελο της… και προσπαθούσα να ακούσω αυτό που μου ψιθύριζε…όμως δεν μπορούσα…ο ήχος της φωνής της έσβηνε μέσα στον ήχο των  κυμάτων… 

Με κοίταζε και χαμογελούσε…

Την έβλεπα να με πλησιάζει… ήθελε να μου δώσει κάτι…κάτι κρατούσε στο χέρι της και το άπλωνε προς το μέρος μου…

Όμως όσο πιο πολύ  με πλησίαζε…τόσο πιο πολύ  την ένιωθα να απομακρύνεται… όσο πιο πολύ με πλησίαζε…τόσο χανόταν στα κύματα…

Προσπάθησα να την φτάσω… είχα μεγάλη επιθυμία να ακούσω αυτό που μου ψιθύριζε…να πάρω στα χέρια μου αυτό που ήθελε να μου δώσει…

Όμως…δεν μπόρεσα…όσο κι αν κοίταζα…όσο κι αν προχωρούσα…

Η γριά μάγισσα χάθηκε… και ήμουν μόνη…. μόνη μέσα στη θάλασσα…μόνη…

Παραμ, παραμ, παραμ

Γυρνάω, χορεύω
Στην άμμο του χειμώνα με τα φύκια
Τη θάλασσα που αρρώστησε γιατρεύω

Και κάνω με τ’ αστέρια σκουλαρίκια

 

Παραμ, παραμ, παραμ
Παραμονεύει

Στο πέλαγος του χρόνου το καράβι
Μια άγκυρα η ζωή μου ζητιανεύει
Το βάθος του έρωτα της να συλλάβει

 

Θάλασσα μάνα, Αλμύρα μου εσύ, Γαλάζια μοίρα
Για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
Θάλασσα μνήμη, μαύρο μου ασήμι
Παρ’ την καρδιά μου και καν’ την νησί

Του ανέμου αγρίμι

 

Παραμ, παραμ, παραμ
Παραμυθένιο
Ναυάγιο μες στα σύννεφα η σελήνη
Κορμί του Ποσειδώνα σιδερένιο
Ποιο πέτρινο μουσείο θα σε κλείνει

 

Θάλασσα μάνα, Αλμύρα μου εσύ, Γαλάζια μοίρα
Για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
Θάλασσα μνήμη, μαύρο μου ασήμι
Παρ’ την καρδιά μου και καν’ την νησί
Του ανέμου αγρίμι

……………

Ερωτησούλες…

Posted in ΧΙΟΥΜΟΡ on 11/04/2010 by akrogialia

Καλή Επιτυχία!

ΥΓ: Το δικό μου σκορ είναι 6 σωστές απαντήσεις! Το δικό σου?

……………………………………………

Σκέψεις…

Posted in ΣΤΙΧΟΙ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 10/04/2010 by akrogialia

Είναι κάποιες μέρες πολύ ιδιαίτερες, διαφορετικές από όλες τις άλλες…

Το μυαλό τρελαίνεται και πάλι και απομονώνει μια εικόνα…και δεν σε αφήνει να κοιτάξεις αλλού…επιμένει να τη δεις…

Τι κι αν κοιτάζεις λευκούς τοίχους…η εικόνα είναι εκεί…και παίρνει τρισδιάστατη μορφή… Κλείνεις τα μάτια και η εικόνα είναι εκεί…σε προκαλεί να  τη δεις να της δώσεις σημασία…

Μη μπορώντας να απαλλαγείς από αυτή…κάθεσαι σαν φρόνιμο παιδί και την κοιτάζεις…και καθώς την κοιτάζεις…μια μουσική έρχεται να της δώσει  και ήχο…

 Αν νοιώθεις πως αργεί να ξημερώσει πάλι
Αν τρέχεις να προλάβεις μια καινούρια μάχη
Θα ‘μαι εδώ το χέρι αν θες να σου κρατήσω
Θα ‘μαι εδώ στα όνειρά σου να σε συναντήσω

Πέτα με ψηλά δωσ’ μου φτερά να σ’ ακολουθήσω
Πάρε με μακριά δωσ’ μου φτερά να σε ξαναβρώ

Αν βλέπεις γκρίζα σύννεφα να σε τυλίγουν
Αν έχεις χίλια κύματα για να σε πνίγουν
Θα ‘μαι εδώ το χέρι αν θες να σου κρατήσω
Θα ‘μαι εδώ στα όνειρά σου να σε συναντήσω

Πέτα με ψηλά δωσ’ μου φτερά να σ’ ακολουθήσω
πάρε με μακριά δωσ’ μου φτερά να σε ξαναβρώ

Πέτα με ψηλά δωσ’ μου φτερά να σ’ ακολουθήσω
πάρε με μακριά δωσ’ μου φτερά να σε ξαναβρώ

 

ΥΓ…ζω…υπάρχω…ονειρεύομαι…πετάω…βυθίζομαι…σκέφτομαι…αναπολώ…νοσταλγώ…θυμάμαι…πονάω…

ΑΓΑΠΗ…

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 06/04/2010 by akrogialia

Ζωή,

…είναι η ύπαρξη της Αγάπης…

 

Ελπίδα,

… είναι η Αγάπη που ονειρεύεται…

Συμπάθεια,

…είναι η Αγάπη που χαμογελάει…

Καλοσύνη,

… είναι η Αγάπη που βοηθάει…

Αλήθεια,

… είναι η παντοτινή Αγάπη

Θυσία,

… είναι η υπέρτατη Αγάπη…

Αδιαφορία,

… είναι η Αγάπη που κρύβεται…

Απελπισία,

… είναι η Αγάπη που έχασε τον έλεγχο…

Πάθος,

…είναι η Αγάπη που έχασε την ισορροπία…

Ζήλεια,

… είναι η Αγάπη που πληγώθηκε…

Μίσος,

…είναι η Αγάπη που αρρώστησε βαριά…

 ***
 
Όμορφες σκέψεις που βρήκα σήμερα στο mail box μου…

Αλήθεια…

Posted in ΑΦΥΠΝΙΣΕΙΣ on 04/04/2010 by akrogialia

Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Σ      Α Ν Ε Σ Τ Η