Αρχείο για Μαΐου, 2010

Ζήσε!

Posted in ΑΦΥΠΝΙΣΕΙΣ on 24/05/2010 by akrogialia

Η ζωή είναι μια θάλασσα…

Σε κάποιους αρέσει να βρίσκονται στην παραλία και να κοιτάζουν το απέραντο γαλάζιο της… να μεθούν με το άρωμά της…να ταξιδεύουν με τον παφλασμό των κυμάτων της…

Σε κάποιους άλλους αρέσει να περπατούν ξυπόλητοι στην ακροθαλασσιά… και  να νιώθουν το κύμα της να σκάει στα πόδια τους…

Σε κάποιους  άλλους πιο τολμηρούς αρέσει να κάνουν βουτιές και να παίζουν με τα κύματα της…

Σε κάποιους αρέσει πολύ η ομορφιά της  το πρωί…

Σε κάποιους άλλους αρέσει η μαγεία της το βράδυ…

Η θάλασσα είναι μπροστά σου!

Σε καλεί να τη δεις…

Σε καλεί να τη μυρίσεις…

Σε καλεί να τη νιώσεις…

Σε καλεί να την ακούσεις…

…και σε προκαλεί να τη Γευτείς…

Από σένα εξαρτάται πόσο θέλεις να τη Γευτείς…

Κοίταξε τα χέρια σου και δες τι κρατάς. Τι είδους δοχείο κρατάς για να τη γευτείς…

Είναι ένα μικρό κουταλάκι;

Μια τρύπια δαχτυλήθρα;

Ένα χάρτινο κύπελλο;

Ένα ποτήρι κρασιού;

Ένα νεροπότηρο;

Μια κανάτα;

Ένας κουβάς;

Μια μπανιέρα;

…ή μήπως  είναι ένας μεγάλος αγωγός που συνδέεται με αυτή;

Έχεις την τάση να κοιτάζεις γύρω σου και  να παρατηρείς τους άλλους ανθρώπους … να δεις τι δοχεία κρατούν…και ξεχνάς να κοιτάξεις τα δικά σου χέρια για  να δεις τι δοχείο κρατάς εσύ… και μετά παραπονιέσαι ότι διψάς…διψάς λες για ζωή…

Χμ…

…κι όμως η θάλασσα είναι εκεί…μπροστά σου!

Σταμάτα να κοιτάς τα δοχεία των άλλων! Δεν μπορείς να την κλέψεις από κανέναν!

…και  σίγουρα κανείς δεν μπορεί να σου τη στερήσει…εκτός από τον ίδιο σου τον εαυτό…εκτός από σένα!

Ζήσε!

Σχέσεις…

Posted in Uncategorized on 22/05/2010 by akrogialia

Όλη μας η ζωή εξαρτάται από τις σχέσεις που δημιουργούμε. Έχουμε σχέσεις με τα πάντα. Ακόμα και τώρα που διαβάζεις αυτό μου το ποστ, δημιουργείς μια σχέση με αυτό, αλλά και μαζί μου και με τις ιδέες και απόψεις μου.

Οι σχέσεις μας είναι ο καθρέφτης του εαυτού μας. Αυτό που θέλουμε να προσελκύσουμε καθρεφτίζει τις ιδιότητες, τις πεποιθήσεις μας,  είτε πρόκειται για ένα φίλο, έναν εραστή, ένα σύζυγο, ένα παιδί.

Τα πράγματα που δε σου αρέσουν σε αυτούς είναι είτε αυτά που κάνεις εσύ ο  ίδιος, ή που θα ήθελες να κάνεις, είτε εκείνα που πιστεύεις. Δεν θα τους προσέλκυες ή δε θα έμπαιναν στη ζωή σου αν η συμπεριφορά τους δε συμπλήρωνε τη δική σου…

ΥΓ: Αφορμή για το ποστ μου, δύο υπέροχα “δώρα”! H φωτογραφία του ποστ από τον Osiris και το πανέμορφο κλιπάκι στο πρώτο σχόλιο του ποστ μου από την Astrofegia!

Πιατέλες με σκέψεις…

Posted in ΑΦΥΠΝΙΣΕΙΣ on 22/05/2010 by akrogialia

«Φαντάσου τον εαυτό σου μπροστά στον μπουφέ ενός πολυτελούς ξενοδοχείου. Μπροστά σου αντί για πιατέλες με φαγητό, υπάρχουν πιατέλες με σκέψεις.  Εσύ μπορείς να διαλέξεις όποιες σκέψεις επιθυμείς… Αν διαλέξεις σκέψεις που θα σου δημιουργήσουν προβλήματα τότε η επιλογή σου είναι μάλλον ανόητη. Είναι σαν να διαλέγεις το φαγητό εκείνο που σου δημιουργεί πάντα προβλήματα υγείας. Μπορείς να το πάθεις μια, δυο φορές…όταν όμως αντιληφθείς ποιο είναι το φαγητό που πειράζει τον οργανισμό σου τότε το αποφεύγεις. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τις σκέψεις.»  (Louise L. Hay, 2007)

Έτσι κι εγώ αποφάσισα να μείνω μακριά από σκέψεις που μου δημιουργούν προβλήματα…

Μου είπες πως άλλαξα!

Το αισθάνθηκες λέει από την αλλόκοτη  για σένα πια συμπεριφορά μου…

Τι να σου κάνω δεν φταίω εγώ.  Ξύπνησα έστω κι αργά…

Μπορείς να διαλέξεις κι εσύ όποιες σκέψεις επιθυμείς…

Οι πιατέλες είναι αμέτρητες και είναι όλες μπροστά σου…

Αρκεί να θέλεις να τις δεις, να θέλεις να τις μυρίσεις, να θέλεις να τις γευτείς…

Άνθρωποι…

Posted in ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ, Uncategorized on 18/05/2010 by akrogialia

Δεν είναι αυτοί που βλέπεις…

Δεν είναι αυτοί που ακούς…

Δεν είναι αυτοί που αγγίζεις…

Στην πραγματικότητα είναι αυτοί που διαισθάνεσαι ότι είναι…και η διαίσθηση…αυτή η έκτη  σου αίσθηση…. είναι πάντα τόσο ειλικρινής μαζί σου…δεν μπορεί ούτε ένα τόσο δα μικρό λευκό ψεματάκι να σου πει…φτάνει να θέλεις να την ακούσεις, να επιθυμείς να τη δεις, να λαχταράς να την ψηλαφίσεις…

Δεν είναι οι άνθρωποι…όπως εσύ θα ήθελες…

Δεν θα γίνουν πότε όπως εσύ θέλεις…

Τους αποδέχεσαι όπως είναι…κι αν δεν μπορείς…απομακρύνεσαι…

Ούτε κι εσύ είσαι γι’ αυτούς αυτό που θέλουν…

Δεν θα γίνεις ποτέ αυτό που θέλουν…

Κι αν δεν μπορούν να σε δεχτούν…έτσι όπως είσαι…μπορούν να φύγουν…

Οι δικές σου αρχές και αξίες…ίσως να μην είναι και δικές τους…

Οι δικές τους αρχές και αξίες…ίσως να μην είναι και δικές σου…

Δεν φταις εσύ…

Δεν φταίνε αυτοί…

Οι άνθρωποι είναι τόσο μα τόσο διαφορετικοί…πρέπει να ψάξεις πολύ να βρεις αυτούς που σου μοιάζουν…αυτούς τους οποίους μπορείς να εμπιστευτείς…να μιλήσεις μαζί τους, να γελάσεις μαζί τους…να νιώσεις άνετα να εκφραστείς…να μη φοβάσαι ότι θα σε κοροϊδέψουν για τα θέλω σου…για τις ιδέες σου…για τα όνειρά σου…

Δεν υπάρχουν πολλοί… και δεν χρειάζεται να είναι πολλοί…

Μέρες τώρα…

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 15/05/2010 by akrogialia

Είπαμε τόσα ψέματα…

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 12/05/2010 by akrogialia

Ας πούμε και μια αλήθεια…

Ο ομορφότερος μήνας της άνοιξης για μένα…δεν μπήκε όπως θα ήθελα…από τις πρώτες κιόλας μέρες ξεκίνησαν οι αναποδιές και τα προβλήματα σε όλους τους τομείς…

Προσπάθησα πολύ να πείσω τον εαυτό μου να μη βλέπει μόνο το μαύρο…όμως όσο περνούν οι μέρες αυτό γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο…

Έχω αναλάβει υποχρεώσεις που νιώθω ότι δυσκολεύομαι πολύ να ολοκληρώσω…και τα χρονοδιαγράμματα με πιέζουν πολύ…αυτό με αγχώνει και με ρίχνει πολύ ψυχολογικά…

Γενικά η όλη  διάθεσή μου είναι πολύ πεσμένη…και είναι κάποιες ώρες που όλα και όλοι μου φταίνε…

Δεν έχω την υπομονή που είχα κάποτε να διαχειριστώ κάποιες καταστάσεις…

Δεν θέλω καν να αγγίζω κάποια πολύ ευαίσθητα  προσωπικά μου θέματα…

Δεν έχω διάθεση να κάνω πράγματα που κάποτε με ευχαριστούσαν και με χαλάρωναν…

Τα τελευταία βράδια ο ύπνος αρνείται να με επισκεφτεί…και μόλις τον ακούσω να μου χτυπά την πόρτα και του ανοίγω…με βλέπει και μου λέει ότι πρέπει να φύγει… ότι δεν μπορεί να μείνει με μένα…

Κάθομαι με τις ώρες στο μπαλκόνι του δωματίου μου…μέχρι πολύ αργά… χθες για παράδειγμα μέχρι τις 3 τα ξημερώματα…προσπαθούσα  να βάλω σε κάποια τάξη τις σκέψεις μου… όμως δεν ήξερα  σε ποια τάξη να τις βάλω… Δ Δημοτικού; Β Γυμνασίου; Γ Λυκείου; Να τις στείλω πανεπιστήμιο? Δεν  ήξερα…δεν ξέρω…

Νιώθω κουρασμένη…

Αισθάνομαι απογοητευμένη…

Είμαι πολύ αγχωμένη…

Συνειδητοποιώ ότι άλλα είναι εκείνα που αγαπώ…

Έρως…

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 08/05/2010 by akrogialia

…μια φωνή απροσδιόριστη, επιτακτική πολύ πιο δυνατή από το δισταγμό… μας ωθεί να επιχειρήσουμε το ανέφικτο…

…και τότε ξεκινάει το ταξίδι στο όνειρο…

Οι εικόνες που ανακαλούνται μέσα στην ψυχή του κάθε ερωτευμένου τη στιγμή που ζει το ερωτικό του πάθος δεν μπορούν να εξηγηθούν…

H επιστήμη, έχει καταφέρει να εξηγήσει το τι συμβαίνει μέσα στο σώμα, τη «χημεία», τις διαδικασίες που ενεργοποιούνται μέσα στον εγκέφαλο, κι ένα μεγάλο μέρος των συναισθημάτων, δεν έχει καταφέρει όμως να προσεγγίσει την ουσία του ερωτικού πάθους, επειδή ακριβώς προσπαθεί να το εξηγήσει.

Από την άλλη οι ποιητές τα καταφέρνουν καλύτερα να μας κάνουν να νιώσουμε τι σημαίνει ερωτικό πάθος, γιατί έχουν τις λέξεις να το πουν, χωρίς να προσπαθούν να το εξηγήσουν…

«Παράξενη θεότητα,
σαν τις νύχτες σκοτεινή,
με άρωμα από καπνό Aβάνας και μόσχο,
έργο ενός Όμπι Φάουστ της σαβάνας,
σαγηνεύτρα εβένινη,
θυγατέρα των μαύρων μεσονυχτίων,
προτιμότερο από σπάνια κρασιά κι από όπιο,
του στόματός σου το ελιξίριο,
όπου καμαρωτός στέκει ο έρως».

(Charles Pierre Baudelaire)

* * *