Αρχείο για Ιουνίου, 2010

Εννέα λέξεις…

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 24/06/2010 by akrogialia

Μια φράση με εννέα λέξεις… μια  σοφή παροιμία…με ένα φυτό και ένα ζώο…αντικατοπτρίζει τις μέρες μου…

 

Ποιος είναι το κλήμα;

Γιατί στράβωσε;

Ποιος είναι ο γάιδαρος;

Γιατί έφαγε το κλήμα;

Χμ… με πολλές απορίες θα περάσει και ο Ιούνιος…

Εσείς πώς τα περνάτε;

Advertisements

Κεριά

Posted in ΣΤΙΧΟΙ on 13/06/2010 by akrogialia

Έντεκα Ιουνίου Δύο Χιλιάδες Δέκα…

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 11/06/2010 by akrogialia

Όλες οι μέρες είναι ξεχωριστές.  Είναι ξεχωριστές γιατί κάθε μέρα συμβαίνει και κάτι διαφορετικό, είτε αυτό είναι καλό, κακό, όμορφο, άσχημο, αδιάφορο…

Καμιά μέρα δεν είναι ίδια με αυτή που πέρασε ή με αυτή που θα έρθει. Καμιά μέρα δεν μπορεί να είναι η ίδια με καμιά άλλη…

Σήμερα λοιπόν, Παρασκευή, έντεκα Ιουνίου δύο χιλιάδες δέκα,  ήταν μια ξεχωριστή μέρα για όλους μας! Μια ξεχωριστή μέρα και για μένα! Ένα μήνυμα από μακριά με έκανε να ταξιδεύω νοερά για ώρες. Ένα  μήνυμα λακωνικό, λίγες  μόνο λέξεις, που άγγιξαν όμως κάποιες ευαίσθητες χορδές…

 

Ένα μήνυμα από μια ψυχή που με καταλαβαίνει και ποτέ δε με κρίνει. Ήρθε την πιο κατάλληλη στιγμή, τη στιγμή που έπρεπε να πάρω μια σημαντική για μένα απόφαση και  που ευελπιστώ ότι θα με βοηθήσει να πάρω τις απαντήσεις που ζητώ.

Σε ευχαριστώ!

Εσένα, τι είναι αυτό που έκανε τη μέρα σου να ξεχωρίζει;

Χμ…

Νεύρα…

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 05/06/2010 by akrogialia

Αυτούς τους καιρούς οι υποχρεώσεις πραγματικά είναι αμέτρητες και ο χρόνος  ανύπαρκτος. Πρέπει να το κάνω και αυτό. Πρέπει να ασχοληθώ και με αυτό. Πρέπει να το δω και εκείνο. Και σα να μη φτάνουν όλα αυτά,  ολόκληρο το αγαπημένο μου σόι (και είναι και μεγάλο)  να τηλεφωνεί…ένας, ένας  με  τη σειρά και να εκφράζει  παραπόνα τύπου χάθηκες, έχει μέρες να φανείς, πότε θα έρθεις…

Μια φωνούλα από μέσα μου, μου λέει: «Κοραλλένια, δοκίμασε να βάλεις προτεραιότητες!»

Χμ! Πώς δε το σκέφτηκα εγώ αυτό; Και τι  στο καλό σημαίνει προτεραιότητα; Ποιο από όλα αυτά που πρέπει να κάνω, πρέπει να γίνει πρώτο, δεύτερο, τρίτο; Ποιο μπορεί να περιμένει μέχρι το 2011 ίσως;

Η φωνούλα κάνει ακόμη μια προσπάθεια να ακουστεί: «Μήπως να ανασάνεις  πρώτα Κοραλλένια; Μήπως αυτή θα έπρεπε να είναι η πρώτη σου προτεραιότητα;»

Αααα καλά! Τώρα σωθήκαμε…μου λες να χαλαρώσω, να ηρεμίσω… Και συνεχίζεις να  μου δίνεις απλόχερα συμβουλές του τύπου… «Βρες το χρόνο να μετρήσεις τα άστρα ένα ξάστερο βράδυ, τους κόκκους μιας χούφτας άμμου…τα φύλλα στο κλαδί ενός δέντρου…»

Εύγε! Τώρα με κοροϊδεύεις κιόλας. Σε ευχαριστώ πολύ, με υποχρέωσες! Πόσα σου οφείλω;

Η φωνούλα συνεχίζει «Δεν σε κοροϊδεύω, για άκουσε  για λίγο τον εαυτό σου, άκουσε  τι λες.  Δεν έχω χρόνο τώρα… Δεν μπορώ να το σκεφτώ τώρα… Έχω ένα σωρό πράγματα να κάνω… Θα το σκεφτώ αύριο… Μόλις τελειώσω με… Μόλις επιστρέψω από αυτό το ταξίδι…»

«Γιατί τόσες δικαιολογίες Κοραλλένια; Τι σε προβληματίζει τόσο, μα τόσο πολύ, που έχεις γεμίσει τις μέρες σου, τις ώρες σου, με τόσα πολλά φορτία και  λες ότι δεν μπορείς καν να ανασάνεις και τρέχεις…  Τρέχεις για να πας όμως Πού;»

 Πουλάω Νεύρα…. Φρέσκα Νεύρα! Φρέσκα Νεύρα! Σε τιμή ευκαιρίας… Δώρο ένα πακέτο Νεύρα…

…δυο κοράλλια αληθινά

Posted in ΣΤΙΧΟΙ on 01/06/2010 by akrogialia

Πες μου θάλασσα
πόσα μυστικά σου
απ’ τον κόσμο κρύβεις
και μες τη σιωπή στα βαθιά
χρόνια τα κλείνεις

Ποια ναυάγια
λάθη αλλοτινά σου
λάφυρα της μνήμης
με μαργαριτάρια ακριβά
χρόνια τα ντύνεις

Θάλασσά μου σαν και σένα κάποτε
φουρτούνες σήκωνα και γω
Στα νερά μου τ’ αγριεμένα αγάπες
αδικούσα δίχως να σκεφτώ
κι έστειλα πολλές φορές καράβια
στης καρδιάς μου το βυθό
ίδια εγώ με σένα.

Θάλασσά μου σαν και σένα τώρα
με ναυάγια ζω και γω παλιά,
για όσες χάθηκαν ζωές στην μπόρα
το μετάνιωσα μα είναι αργά
και ‘χω κάνει πια τα λάθη δώρα
δυο κοράλλια αληθινά
στην καρδιά κλεισμένα
ίδια εγώ με σένα.

Πες μου θάλασσα,
πόσα μυστικά σου,
λάφυρα της μνήμης
με μαργαριτάρια ακριβά
χρόνια τα ντύνεις.