Τα μωρά…

Μερικά χρόνια πριν, όλα τα ζώα έφυγαν. Ξυπνήσαμε ένα πρωί και απλά…δεν ήταν εκεί πια. Δεν μας άφησαν καν ένα σημείωμα, δεν είπαν ούτε ένα αντίο. Ποτέ δεν καταλάβαμε που πήγαν. Μας έλειπαν.

Κάποιοι από εμάς πίστεψαν ότι ήρθε το τέλος του κόσμου, αλλά δεν ήταν αυτό. Απλά δεν υπήρχαν ζώα πια. Ούτε κουνέλια, ούτε γάτες. Ούτε σκύλοι, ούτε φάλαινες. Ούτε ψάρια στη θάλασσα, ούτε πουλιά στον ουρανό.

Ήμασταν εντελώς μόνοι, και δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Για ένα διάστημα περιπλανιόμασταν σαν χαμένοι. Έπειτα κάποιος υπέδειξε πως το γεγονός ότι δεν είχαμε πια ζώα δεν ήταν λόγος να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας. Δεν υπήρχε λόγος να αλλάξουμε διατροφή, ή να σταματήσουμε να κάνουμε πειράματα στα εργαστήρια για προϊόντα που θα μπορούσαν να μας βλάψουν.

Έτσι κι αλλιώς είχαμε ακόμη τα…μωρά.

Τα μωρά δεν μπορούν να μιλήσουν.
Δεν μπορούν να κινηθούν.
Ένα μωρό δεν είναι λογικό σκεπτόμενο άτομο.
Έτσι φτιάξαμε μωρά, και τα χρησιμοποιήσαμε.

Κάποια από αυτά τα φάγαμε. Το κρέας μωρού είναι πολύ μαλακό και ζουμερό.

Γδάραμε το δέρμα τους και ντυθήκαμε με αυτό. Το δέρμα μωρού είναι απαλό και άνετο.

Μερικά τα χρησιμοποιήσαμε για πειράματα. Κολλήσαμε με ταινία τα μάτια τους ανοιχτά, και ρίχναμε μέσα σαμπουάν και απορρυπαντικά, σταγόνα σταγόνα. Τα πληγώσαμε, τα κάψαμε, τοποθετήσαμε ηλεκτρόδια στους εγκεφάλους τους, τα καταψύξαμε, τους ρίξαμε ακτινοβολία, κάναμε πάνω τους δοκιμαστικές μεταμοσχεύσεις. Τα μωρά ανέπνεαν τον καπνό μας και οι φλέβες τους γέμιζαν από τα φάρμακα και τα χημικά, μέχρι να σταματήσουν να αναπνέουν ή να σταματήσουν να έχουν αίμα στις φλέβες τους.

Ήταν σκληρό, αλλά απαραίτητο.
Κανείς δεν μπορούσε να το αρνηθεί.
Αφού τα ζώα έφυγαν, τι άλλο να κάναμε;

Φυσικά κάποιοι άνθρωποι διαμαρτύρονταν, αλλά πάντα έτσι δεν γίνεται;

Όλα ωστόσο επανήλθαν στο φυσιολογικό μόνο που…

Χθες όλα τα μωρά εξαφανίστηκαν… και δεν τα είδαμε καν να φεύγουν.
Δεν ξέρουμε τι θα κάνουμε χωρίς αυτά…
Αλλά κάτι θα σκεφτούμε.
Οι άνθρωποι είναι έξυπνοι.
Αυτό τους κάνει ανώτερους από τα ζώα και τα μωρά.
Κάτι θα βρούμε…

Neil Gaiman

 

Advertisements

22 Σχόλια to “Τα μωρά…”

  1. Μου φαίνεται φρικτό, αποτρόπαιο!!!!! 😦

    P.S: Άλλαξες το theme σου? Νομίζω πως το άλλο σου πήγαινε καλύτερα, αλλά πάντα μια αλλαγή χρειάζεται χρόνο προσαρμογής! Με γειά! 😉
    Φιλιά πολλά!

    • akrogialia Says:

      Καλημέρα Αστεράκι!
      Κι όμως…όλα αυτά συμβαίνουν σε ζώα, πουλιά και ψάρια…σήμερα…
      Ναι, χρειαζόμουν μια αλλαγή.
      Φιλιά!

  2. Nα πω καταρχάς πως στην αρχή μπερδεύτηκα
    και νόμισα πως μπήκα σε λάθος blog
    Να σχολιάσω τώρα!
    Τι να σχολιάσω άραγε;;;;
    Δεν μπορώ….
    Δυστυχώς δεν μπορώ!
    Ισως η καλύτερη σου ανάρτηση ever
    Ξερεις την αρρωστεια μου με τα ζώα!

    Τα φιλιά μου κ την καλησπέρα μου

    • akrogialia Says:

      Καλημέρα AV!
      Είσαι στο σωστό μέρος μην ανησυχείς. Απλώς άλλαξα τα σκηνικά του blog μου!
      Είναι μια αλληγορική ιστορία η οποία εκπέμπει ένα ισχυρό μήνυμα σε όλους όσους θέλουν να το ακούσουν…
      Φιλιά!

  3. Καλά, έμεινα άφωνη!
    Η εικόνα του μέλλοντος…
    Μου επιτρέπεις να το στείλω στα φιλαράκια μου;

    Καλή σου μέρα!

    • akrogialia Says:

      Καλημέρα biobaxe!
      Υπάρχουν πολλές τέτοιες ιστορίες που στοχεύουν να αφυπνίσουν συνειδήσεις
      Και βέβαια μπορείς, δεν είναι δική μου.
      Έχω την αίσθηση ότι είναι πολύ δυνατή ιστορία και αξίζει να τη διαβάσουν όλοι.
      Φιλιά!

  4. Ωραία η αλλαγή!
    Του μπλογκ εννοώ, γιατί… του κόσμου, δεν το βλέπω…
    Ο κόσμος άλλαζε και θα αλλάζει πάντα προς το χειρότερο.
    Θεωρητικά βέβαια, άλλαξε προς το καλύτερο.
    Αλλά, η ποιότητα ζωής του ανθρώπινου είδους κερδιζόταν πάντα εις βάρος των άλλων ζωντανών πλασμάτων γύρω του.
    Πάντα κάτι κερδίζαμε, κάτι έχαναν.
    Έχω την εντύπωση πάντως ότι δεν χρειάστηκε να φύγουν τα ζώα για να γδάρουν τα παιδιά και να τους πιουν το αίμα.
    Δεν έχουν πρόβλημα αυτοί…
    Το κάνουν ταυτόχρονα.
    Πώς λένε οι Κατσιμίχα… «πήρανε ο μπαμπάς κι η μαμά, μαχαίρι και πηρούνι και χωρίς να τρυπηθούν, του φάγαν την καρδιά».

    Καλημέρα Κοράλλι μου!
    Δυνατή ιστορία…

    • akrogialia Says:

      Καλημέρα Λίλιθ!

      Χαίρομαι που σου άρεσε η αλλαγή!

      Έτσι είναι Λίλιθ, βαδίζουμε ολοένα και πιο ψηλά…και ξέρεις γιατί…γιατί πατούμε επί πτωμάτων πολλών ζώων, πουλιών, ψαριών…τα πόδια μας είναι βουτηγμένα στο αίμα…

      Δεν είναι λίγες φορές που ακούσαμε να χάνονται παιδιά μόνο και μόνο για να εκμεταλλευτούν τα όργανά τους…

      Έχουμε ξεφύγει…

  5. Γιατί μόνο εσύ έχεις γαλάζια σχόλια;
    Εμείς τι είμαστε;
    Chopped liver? 😦

    • akrogialia Says:

      Λίλιθ μου, ο μοναδικός λόγος που εγώ έχω γαλάζια σχόλια είναι γιατί έτσι ήταν ρυθμισμένο το νέο theme του blog μου.

      Δεν ξέρω καν πώς αλλάζουν! Χαχαχααχαχαχα

      Πολλά φιλιά!

  6. Εμένα μη μου πουλάς αυτά τα… «έχω γαλάζια σχόλια αλλά δεν φταίω εγώ γιατί έτσι είναι το theme μου»…
    Καταστεναχωρήθηκες τώρα, ε;
    Μη σου πω ότι ήταν και ο πιο βασικός λόγος που διάλεξες το συγκεκριμένο theme!
    Ε, εντάξει… είναι βέβαια και το βολικό σκούρο καρβουνί χρώμα στο πλάι που ταιριάζει με όλα τα «κλεμμένα» σου… 😛

    • akrogialia Says:

      Κλεμμένα?

      Σε γελάσανε Λίλιθ μου! χαχαχααχαχαχα

      Είναι όλα μα όλα Δώρα, χαρισμένα σε μένα με αγάπη από ξεχωριστούς Φίλους!

      Ζηλεύεις εεε?

  7. Προς το παρόν είναι δώρα, ναι.
    Να δούμε πόσο θα κρατήσει…
    Κι’ εγώ είχα δώρα κάποτε, αλλά μου τα έκλεβαν μέσα από τα χέρια μου πριν καν τα χρησιμοποιήσω! Το πιστεύεις ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι; 🙄

    • akrogialia Says:

      Τι μου θύμισες τώρα γιαγιά Λίλιθ…

      Πόσα λεπτά και ώρες πέρασαν από τότε…

      Ένα δελφίνι, ένας γατούλης, μια πάπια μαύρη, ένα τρελλό πλασματάκι με ανεμιστήρα…και τόσα άλλα…

      Χμ…απορώ όμως που τα θυμάσαι…γριά γυναίκα! αχαχαχαχαχααχα

  8. Και καλά αυτά που αναφέρεις…
    Αυτά τουλάχιστον τα χρησιμοποίησα!
    Πού να δεις κάτι δακτυλίδια που δεν πρόλαβα καν να τα πιάσω στα χέρια μου!
    Είδες μνήμη που έχει η γριά; :mrgreen:

    • akrogialia Says:

      Λίλιθ, μήπως εννοείς αυτό? ( για κοίτα)
      Αυτό καλή μου ήταν από την αρχή δικό μου!
      Πόσο λυπάμαι που άρχισες και τα χάνεις…
      Λες να είναι από την πολύ βαλεριάνα?

      Χαχαχαχαχααχαχαχχαχαχα

      • Βαλεριάνα; Ποια βαλεριάνα;
        Μετά που είδα και τον Κουστώ μου εδώ, μεταπήδησα ακαριαία στα Ζάναξ!!!
        God, give me strenght… 👿

  9. Ο κύριος στο clipάκι, δεν είναι καθόλου ενημερωμένος!
    Εγώ βλέπω παντού μωρά!

    Καταρχήν να σου ευχηθώ να έχεις ένα υπέροχο ταξίδι με το καινούριο κοραλλένιο καράβι σου. Είναι πολύ όμορφο και νομίζω πως θα σε οδηγήσει σε πολύχρωμες και ονειρικές θάλασσες.
    Από την άλλη βέβαια…Χμ!… βλέπω πως οι παλιές συνήθειες δεν ξεχνιούνται εύκολα, ε; 😆

    Υπέροχο clipάκι και έκανες πολύ καλά που το μετέφρασες, γιατί είναι κάτι που θα έπρεπε να το διαβάσουν όλοι.

    * * *

    • akrogialia Says:

      Εεε εσύ Πειρατής είσαι…φαντάσου να είχες και τα δύο μάτια ανοιχτά τι άλλο θα έβλεπες που παραβλέπουμε εμείς!

      Σε ευχαριστώ θερμά για τις ευχές σου…ξέρω ότι ως μεγαλύτερος οι ευχές σου «πιάνουν τόπο» όπως λέμε εδώ! Χαχαχαχαχαα

      Χμ…παλιές συνήθειες? Ποιες παλιές συνήθειες? Χμ…πάλι έπινες?

      Ναι, όντως ένα δυνατό χαστούκι η ιστορία…

      Πολλά φιλιά!

      Τα δώρα σου είναι υπέροχα! Ευχαριστώ, ευχαριστώ!

  10. akrogialia Says:

    Λίλιθ μου, να σου πω κάτι για μένα.

    Είμαι Ψυχούλα!

    Δεν μπορώ να κάνω πως δεν ακούω τις φωνές διαμαρτυρίας ενός αθώου πλάσματος.

    Πέρασα από το σπίτι σου το πρωί και ειλικρινά σπάραξε η καρδιά μου όταν άκουσαν τον Κουστώ να κλαίει και να λέει ότι δεν του άρεσε εκεί.

    Έτσι λοιπόν τον ρώτησα αν ήθελα να έρθει στον Κοραλλένιο μου Βυθό και δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πολύ χάρηκε!

    Μάλιστα μου ζήτησε ο ίδιος να τον βάλω στο τέλος κάτω από τις καταδύσεις/επισκέψεις του blog μου για να ελέγχει ποιος εισέρχεται στο σπιτικό μου, για να μην νιώθει υποχρέωση απέναντι μου.

    Εσύ στη θέση μου τι θα έκανες ε;

    Κι εγώ σ’ αγαπώ !

    ΥΓ: Δεν μπορώ να σχολιάσω το νέο σου ποστ από εδώ που είμαι. Θα το σχολιάσω από το σπίτι αργότερα!

  11. Λοιπόν… Ψυχούλα,

    Στη θέση σου θα επισκεπτόμουν κάποιον ειδικό για να μου πει γιατί ακούω φωνές. Γιατί ο υποτιθέμενος διάλογος που έκανες με τον Κουστώ, υπήρξε μόνο στο μυαλό σου!
    Κρίμα…
    Τόσο νέα…!

    Το ξέρω ότι δεν μπορείς να σχολιάσεις από εκεί που είσαι.
    Ήλπιζα ότι δεν θα μπορούσες και να κλέψεις.
    Oh, well… 🙄

    • akrogialia Says:

      Πήγα Λίλιθ μου…
      Και μετά που με άκουσε…έγινε κάτι το απίστευτο…ακούει και αυτός φωνές…χαχαχαχαχαχαχα

      Θα κρατήσω το Τόσο νέα!

      Είναι ό,τι πιο όμορφο άκουσα σήμερα!

      Σε ευχαριστώ πολύ!

      Πολλά φιλιά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: