Αρχείο για Αύγουστος, 2011

Μαχαλεπί!

Posted in ΘΕΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ on 17/08/2011 by akrogialia

Από το πρωί σήμερα έχω τη γεύση ενός δροσερού γλυκού στο στόμα μου…Δυστυχώς το συγκεκριμένο δεν το φτιάχνουν στα ζαχαροπλαστεία…για να πάω να το αγοράσω…

Πήρα λοιπόν στο τηλέφωνο την καλή μου αδελφούλα και της είπα την επιθυμία μου…της είπα πως έχει κάτι χρόνια να το φάω…μήπως και την πείσω να μου το φτιάξει…

«Μα είναι πολύ απλό…» μου λέει! «Βράζεις νερό και προσθέτεις νισεστέ. Το αδειάζεις σ’ ένα ταψάκι και το αφήνεις να κρυώσει. Το κόβεις σε μικρούς κύβους και προσθέτεις κρύο νερό, τριαντάφυλλο και ροδόσταγμα»

Φυσικά μετά από τη δική μου απορία… «και πώς θα βράσω το νισεστέ;» …η δύστυχη γυναίκα μου είπε… «Άστο!…θα σου το φέρω το απόγευμα!»

…δεν σας κρύβω πως το περιμένω με λαχτάρα!

Advertisements

Πες μου θάλασσα…

Posted in ΣΤΙΧΟΙ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 15/08/2011 by akrogialia

Δὲ γυρεύω ξένο…

Posted in ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ, ΣΤΙΧΟΙ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 14/08/2011 by akrogialia

Δ γυρεύω ξένο, δ ρωτάω κρυφό,
δ γυρεύω χάρη.
Κάτι μο χουν πάρει μς π᾿ τ ψυχ
κάτι μο χουν πάρει.

Κα δν ταν οτε ξωτικι
κα δν ταν χέρια
κι ταν να βράδυ πού παιζαν θολ
στ γιαλ τ᾿ στέρια.

Κι ρθε νας γέρας κι ρθ᾿ νας βορις
κι ρθ᾿ να σκοτάδι,
δερφή, χαμένο κάποιο θησαυρ
πο
θρηνομ᾿ μάδι.

Μς στ κμα νοίγει δρόμο μυστικ
δείχνει τ φεγγάρι
Κάτι μο χουν πάρει μς π᾿ τ ψυχή,
κάτι μο χουν πάρει.

(Κ. Χατζόπουλος)

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι…

Posted in ΣΤΙΧΟΙ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 12/08/2011 by akrogialia

 

Ερώτηση:

Το σκέφτηκε άραγε πως όταν στον έστειλε ήσουν 18 κιλά περισσότερο…

Χμ…

Καλά, πώς κάνετε έτσι…εδώ που φτάσαμε όλα επιτρέπονται!

στον πιο δύσκολο καιρό…

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 09/08/2011 by akrogialia

Έρχεσαι σ’ ένα κόσμο άγνωστο…

Σε υποδέχονται με αγάπη, στοργή και απέραντη τρυφερότητα…

Μεγαλώνεις!

Ωριμάζεις?

Σκέφτεσαι πως δεν ήσουν  ποτέ αυτό που οι άλλοι βλέπουν σε σένα…

 

Πώς μπορεί ένας άνθρωπος που πήρε τόση αγάπη να μεταμορφώνεται σε ένα άθλιο υποκείμενο…

 

…και φωνάζεις κραυγαλέα… Σταματήστε…λάθος άνθρωπος…

 

…είναι όμως αργά…πολύ αργά…

 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ όντως πονάει…