Archive for the ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ Category

Η Αλεπού και τα σταφύλια…

Posted in ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ on 28/07/2010 by akrogialia

Είναι φορές που οι πράξεις και τα λόγια «κάποιου» είναι σε θέση να μας στενοχωρήσουν. Ξέρω ότι δεν αξίζει τον κόπο καν να ασχολούμαι…

Αυτός ο «κάποιος» έχει μάθει να ζει και να λειτουργεί με ένα δικό του τρόπο και να βλέπει τα πράγματα όπως αυτός θέλει να τα βλέπει…

Και αν αναρωτιέστε πώς μπορεί κάποιος να βλέπει τα ίδια απλά πράγματα διαφορετικά, δείτε απλώς πιο κάτω την ασπρόμαυρη εικόνα. Κανονικά θα  πρέπει να βλέπουμε όλοι το ίδιο πράγμα. Όμως κάποιοι ίσως να μην το αναγνωρίσουν με την πρώτη ματιά και να πρέπει να τους εξηγήσει κάποιος τι πρέπει να κοιτάξουν.

Λοιπόν, θέλησα σήμερα να του αφιερώσω τον πιο κάτω μύθο του Αισώπου…

«Μια αλεπού πεινασμένη είδε πάνω σ’ ένα δέντρο πλεγμένη μια κληματαριά γεμάτη χοντρόρωγα, κατακίτρινα σταφύλια. Τα ζήλεψε και πολύ επιθυμούσε να τα δοκιμάσει, μα πώς ν’ ανεβεί. Οι αλεπούδες δεν είναι γατιά, να πιάνονται με τα νύχια τους και ν’ ανεβαίνουν όπου τους αρέσει.Ωστόσο, δοκίμασε κάμποσες φορές. Πιάστηκε από δω, πιάστηκε από κει, τίποτα δεν κατάφερνε. Καθότανε μόνο κάτω, σήκωνε τα μάτια της στα σταφύλια, τα κοίταζε καλά καλά κι ο καημός τους την  έτρωγε. Απελπισμένη, για να παρηγορηθεί, κορόιδεψε η ίδια τον εαυτό της:

– Δε βαριέσαι, δεν πειράζει, ας πάμε παρακάτω… Εξάλλου αυτά δεν τρώγονται. Αγίνωτα είναι ακόμη…

Τα σταφύλια, ακούγοντάς τη, μοιάζανε να την ειρωνεύονται να την περιγελούν.

– Ακούς εκεί… Είμαστε, λέει, αγίνωτα!… Εμείς, κυρά-αλεπού, αγίνωτα δεν είμαστε. Γλυκά σαν το μέλι είμαστε. Μα αφού δε μας φτάνεις, τι να πεις… μας λες αγίνωτα, για να ξεγελάσεις την ανημποριά σου!…»

 

Advertisements

Χαρούμενα Γενέθλια!

Posted in ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ on 27/07/2010 by akrogialia

Πριν από πάρα πολλά χρόνια (?) ένα πανέμορφο αγόρι  είχε επιλέξει αυτές τις πολύ ζεστές μέρες του Ιούλη να γεννηθεί, κάνοντας όλους γύρω του να τρελαθούν από χαρά…

Σήμερα,  ειλικρινά δεν ξέρω πόσοι τρελαίνονται από χαρά που τον βλέπουν, τον γνωρίζουν, τον συναναστρέφονται… χαχαχαχαχαχαχαχα

Ναι, ένας  πολύ ξεχωριστός φίλος που αγαπώ πολύ, γιορτάζει τα γενέθλιά του!

Σε μια εποχή που η φιλία σπάνια ανθίζει και σπανιότερα παραμένει,  αισθάνομαι πολύ τυχερή που σε γνωρίζω…

Θέλω να ξέρεις ότι  σ’ αγαπώ πολύ γιατί…

  • Δεν αραδιάζεις επαίνους και εγκώμια για να είσαι δίπλα μου…

 

  • Δεν είσαι  αδιάκριτος, επιπόλαιος, ενοχλητικός, κατάσκοπος της καθημερινής  μου ζωής…

 

  • Δεν εκμεταλλεύεσαι την εμπιστοσύνη μου…

 

  • Είσαι πάντα κοντά μου στη χαρά και στη λύπη…

 

  • Όταν νιώθω ότι βουλιάζω, χάνομαι, ξέρω ότι είσαι  εκεί…

 

  • Με κρίνεις με αυστηρότητα όταν πρέπει…

 

  • Με βοηθάς χωρίς ανταλλάγματα…

 

  • Έχεις αυτό που λέμε ΑΝΘΡΩΠΙΑ!

 

Σε ευχαριστώ πολύ!

Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να περάσεις υπέροχα στα γενέθλια σου! Να έχεις  πάνω από όλα υγεία! 

****************************************

ΥΓ: Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέμαι αν είμαι αντάξια μιας τέτοιας φιλίας, ενός τέτοιου πολύτιμου θησαυρού!

Εφτά φορές…

Posted in ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ, ΣΤΙΧΟΙ on 02/07/2010 by akrogialia

Ό,τι δεν μπορείς να το ανοίξεις, κλείσ’ το
ό,τι δεν μπορείς να το μασήσεις, φτύσ’ το
ό,τι δεν μπορείς να το δαγκώσεις, φίλησέ το
κι ό,τι έμαθες ως τώρα, ξέχασέ το

Και να θυμάσαι πάντα αυτό:
εφτά φορές να πέφτεις και να σηκώνεσαι οκτώ!

Ό,τι δεν μπορείς να το αναστήσεις, θάψ’ το
κι ό,τι δεν μπορείς να πεις με λόγια γράψ’ το
ό,τι δεν μπορείς να το αντέξεις, άντεξέ το
κι ό,τι πιο πολύ μισείς, αγάπησέ το

Πολύχρωμο μήνα σε όλους!

Επαναλήψεις…

Posted in ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ on 26/04/2010 by akrogialia

Ο καιρός εδώ μυρίζει καλοκαίρι…

Χμ…και τι συμβαίνει κάθε καλοκαίρι? Μα φυσικά επαναλήψεις! Και όχι οποιεσδήποτε επαναλήψεις…αγαπημένες σειρές ίσως και πολλών χρόνων…επαναλαμβάνονται σχεδόν από όλα τα τηλεοπτικά κανάλια!

Λοιπόν, πήγα στην αυλή μου, που έχει γεμίζει αγριολούλουδα και έκοψα μια μαργαρίτα…μη φωνάζετε καλέ…για καλό σκοπό θυσιάστηκε η μαργαριταρούλα μου…το κάθε της πέταλο μου έλεγε να το κάνω…να μην το κάνω…να το κάνω…να μην το κάνω…Να το Κάνω!

Έτσι λοιπόν, αφού μου το είπε και η μαργαρίτα μου…αποφάσισα να κάνω κάτι «παράνομο»…

Αποφάσισα, χωρίς να ρωτήσω την «Author» να δημοσιεύσω ξανά ένα μοναδικό ποστ…με χιλιάδες μηνύματα για κάθε αναγνώστη… ένα ποστ που αφυπνίζει πολλά και ποικίλα συναισθήματα…

Τίτλος ποστ: Young Love ( δηλαδή, Υ iannis & L ilith)

Συγγραφέας: Lilith

Ημερομηνία δημοσίευσης: 04 Φεβρουαρίου 2010, ημέρα Πέμπτη

Σχόλια: 44

Θα το βρείτε και στην αυθεντική του μορφή στη σελίδα: http://liliths.co.cc/?p=967

Αρχειοθέτηση/κατηγόρια: Flashbacks

Απολαύστε το!

……………………………

Δεν ξέρω για σας (κορίτσια), αλλά εγώ σ’ αυτή την ηλικία ούτε να τα δω δεν ήθελα τα αγοράκια!
Μα τέτοια ανωριμότητα πια!!!
Σαν βλαμμένα συμπεριφέρονταν! Και πού να τους αντέξει η μικρή Lilith που στα εφτά της είχε την ωριμότητα 20χρονης. Ε… εντάξει… όχι σε όλα βέβαια, αλλά ήμουνα πολύ σοβαρό παιδί. Συνεπής, υπεύθυνη και με μια απίστευτη ανικανότητα να αντιληφθώ τον τρόπο που λειτουργούσε ο εγκέφαλος των αγοριών.

Για παράδειγμα, ουδέποτε βρήκα γοητευτικά τα ρεψίματα, αδυνατούσα να καταλάβω γιατί ούρλιαζαν και έτρεχαν συνέχεια σαν υστερικά λαγουδάκια της Duracell, δεν το χωρούσε το μυαλό μου πώς κατάφερναν να βουτιούνται μες στην βρώμα με τέτοια ευκολία και να κάνουν τα ρούχα τους χάλια σε χρόνο dt, δεν καταλάβαινα το χιούμορ τους και δεν τα κατάφερνα να γελάσω μαζί τους μπροστά σε μια σκηνή όπου ένα παιδάκι έπεφτε κάτω και έτρωγε τα μούτρα του και σίγουρα δεν έβρισκα καθόλου πνευματώδη συνθήματα του στυλ… «Αγόρια ατσίδες κορίτσια κατσαρίδες»!

Αγοροκόριτσο δεν ήμουνα σε καμία περίπτωση!
Έπαιζα με τις κούκλες μου και τα φλυτζανάκια μου σερβίροντας τσάι στην απελπισμένη μητέρα μου που με αγαπούσε πολύ για να μου τα φέρει στο κεφάλι και όποτε έβλεπα αγόρι να πλησιάζει σε ακτίνα 500 μέτρων από το «tea room» μου, τα μάζευα και εξαφανιζόμουν πριν προλάβεις να πεις «κύμινο»!

Η καλύτερή μου φίλη είχε διαφορετική σχέση με τα αγόρια.
Σκαρφάλωνε με επιδεξιότητα σε βράχια, δέντρα (κάτι που εγώ δεν κατάφερα να κάνω ποτέ… μια φορά ανέβηκα σε ένα δέντρο και μόνο που δεν έφεραν την πυροσβεστική για να με κατεβάσει), διέλυε γόνατα, αγκώνες και πού και πού έσπαγε και κανένα αγορίστικο κεφάλι έτσι για να διασκεδάζει την πλήξη της!

Φυσικά, το περίεργο ήταν ότι ενώ τα συνομήλικά μου αγόρια μού έσπαγαν τα νεύρα, τα μεγαλύτερα τα ερωτευόμουν με πάθος!

Ο Γιάννης…
Αχ! Ο Γιάννης…!!!
Τι θυμήθηκα τώρα…!
Τετάρτη ή πέμπτη δημοτικού εγώ και ο Γιάννης τελειόφοιτος, ψηλός, μελαχρινός, γεροδεμένος…
Σαν να το είχαμε συμφωνήσει, όλα τα κορίτσια της τάξης μου βρεθήκαμε ερωτευμένα μαζί του.
Ο Γιάννης όμως δεν έδειχνε ιδιαίτερη προτίμηση σε καμία από μας.

Η υπέρτατη ικανοποίηση για όλες εμάς τις χαζοερωτευμένες θηλυκές υπάρξεις, ήταν να παίζουμε κυνηγητό στα διαλείμματα με τον Γιάννη και να τρελλαινόμαστε από τη χαρά μας όταν κατάφερνε να μας «πιάσει»!
Δε δυσκολευόταν και πολύ βέβαια (μιας και πέντε δικά μας βήματα ήταν ένα δικό του) και όταν τελικά η βαριά χερούκλα του έπεφτε στην πλάτη μας προκαλώντας μας τουλάχιστον ρήξη νεφρών και πνεύμονα, εμείς αντί να ουρλιάζουμε από τον πόνο, γινόμασταν κατακόκκινες και η παιδική ερωτική αδρεναλίνη έκανε τις καρδιές μας να χτυπάνε σαν τρελλές!

Όταν ο Γιάννης πήγε γυμνάσιο, εμείς ΟΛΕΣ ερωτευτήκαμε τον επόμενο ωραίο τελειόφοιτο και όταν πια έφυγε κι’ αυτός και γίναμε εμείς τελειόφοιτες, ερωτευτήκαμε έναν συμμαθητή μας, αλλά τι να το κάνεις… Μπορεί να είχε όμορφα μάτια, αλλά τον περνούσα ένα κεφάλι και το γεγονός αυτό – όσο να πεις – ήταν κάπως αντιερωτικό…

Τώρα θα μου πείτε… «μα πού τα θυμήθηκες όλα αυτά;».
Αυτή η σκηνή με τα πιτσιρίκια και το φιλί τους πάνω στον σταματημένο τροχό του λούνα-παρκ από το «Hearts in Atlantis»…
“Young love” σκέφτηκα…
Υπέροχο πράγμα!
Φαντάζομαι δηλαδή… γιατί εγώ που ερωτευόμουν πάντα τους μεγαλύτερους, το μόνο που έχω για να θυμάμαι είναι κάτι χαμόγελα με νόημα ακολουθούμενα από ένα βλέμμα που έλεγε:
«Χαριτωμένο αλλά νιάνιαρο»!

ΥΓ: Αγαπημένη μου Λίλιθ, στο προηγούμενο μου ποστ  κάπου στα σχόλια σε ρώτησα…να το κάνω , να μην το κάνω…και δεν μου απάντησες…λοιπόν θεώρησα τη μη απάντησή σου… ως θετική και έτσι το έκανα…

Καλά μη φωνάζεις… θα ξυπνήσεις το φίλο του Garfield…

Εισπνοή….και τώρα σιγά και αργά…εκπνοή…

Τσάι Βαλεριάνα?

Τσάι?

Τσα?

Τσ?

Τ?

 

Πολλά πολλά πολλά φιλιά!

 

Γιάννη  της Λίλιθ μου, πού είσαι?

??????

Αφιερωμένο…

Posted in ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ on 24/04/2010 by akrogialia

Απόψε θέλω να σου μιλήσω, θέλω να ακούσεις αυτά που θα πω…

Δεν μπορώ να σου δώσω έτοιμες λύσεις για τα δικά σου προβλήματα…

Ούτε έχω τις απαντήσεις για τις αμφιβολίες και τους φόβους σου…

Όμως ξέρεις κάτι… μπορώ να σ’ ακούσω! Ναι, μπορώ να σ’ ακούσω και να τα μοιραστώ μαζί σου…

Οι δικές σου χαρές, οι δικές σου επιτυχίες, δεν είναι δικές μου… Όμως δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πολύ χαίρομαι να σε βλέπω ευτυχισμένο/η…

Αυτές τις μέρες σκεφτόμουν τους φίλους, τις φίλες μου…

Δεν ήσουν πάνω…

Δεν ήσουν κάτω…

Δεν ήσουν στη μέση…

Δεν ήσουν πρώτος…

Δεν ήσουν τελευταίος στη λίστα μου…

Δεν θέλω και ούτε και έχω την απαίτηση να είμαι η πρώτη, η δεύτερη, η τρίτη στη δική σου λίστα…

Μου αρκεί που με θέλεις σαν φίλη σου… και ειλικρινά ευχαριστώ πολύ που ΕΙΜΑΙ!

Δεν μπορώ να  σου ζητήσω να αλλάξεις… ούτε μπορώ να σου πω πώς πρέπει να γίνεις…

Μπορώ μόνο να σ’ Αγαπώ όπως είσαι… και να είμαι φίλη σου!

ΥΓ: Αφιερωμένο σε όλους τους φίλους/φίλες μου!

Εκείνη την ώρα

Posted in ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ on 27/03/2010 by akrogialia

Εκείνη την ώρα του δειλινού…

Εκείνη την ώρα που ο ήλιος αράζει στη δύση του…

Εκείνη την ώρα που αρχίζει το σούρουπο…

Εκείνη την ώρα…που δεν είναι μέρα…δεν είναι νύχτα…

Εκείνη την ώρα που τα χρώματα του ουρανού αλλάζουν…

Εκείνη την ώρα που το πορφυρό ρίχνει τόνους σε πορτοκαλί και ξεβάφει σιγά σιγά σε ένα μαβί γλυκό…που σκουραίνει σε γκρίζο…και σταδιακά πέφτει το σκοτάδι…

Εκείνη την ώρα αναλογίζομαι…πόσο προχώρησα σήμερα…τι έκανα…τι έμαθα…τι κέρδισα… πώς ένιωσα…τι έχασα…πώς αισθάνθηκα…

Εκείνη την ώρα συνειδητοποιώ ότι καμία μέρα δεν μπορεί να πάει χαμένη…εκτός αν το επιλέξω εγώ…

Η ζωή είναι πολύ σύντομη για να την σπαταλάμε σε μικρά και ασήμαντα…

ΥΓ: Σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου!

Η δύναμη του λόγου…

Posted in ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ on 03/02/2010 by akrogialia