Σμαράγδια…

Posted in ΣΤΙΧΟΙ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 28/07/2011 by akrogialia

Σμαράγδια και ρουμπίνια θα σου φέρω
απ’ της Ινδίας της μακρινές ακτές
Σμαράγδια και πολύτιμα στολίδια
σώπασε μωρό μου και μην κλαις

Έννοια, έννοια, έννοια, έννοια
μου καραμελένια μου
έννοια μου
Έννοια, έννοια, έννοια, έννοια
μου καραμελένια μου
αχ, έννοια μου

Σμαράγδια και ρουμπίνια θα σου φέρω
από σεντούκι που ‘χουν κρύψει πειρατές
σμαράγδια και πολύτιμα στολίδια
σώπασε μωρό μου και μην κλαις

Έννοια, έννοια, έννοια, έννοια…

Τρι και τρι τρι και τρι

Posted in ΣΤΙΧΟΙ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 21/07/2011 by akrogialia

Κοιμήθηκα κοιμήθηκα στου γιασεμιού την ευωδιά. Στην ερημιά του φεγγαριού στο κυματάκι του γιαλού. Οι άνθρωποι μ’ αρνήθηκαν κανείς δε μου σιμώνει, μόνο μου κάνει συντροφιά της νύχτας το τριζόνι:

-Έννοια σου λέει έννοια σου
κι εγώ είμαι δω κοντά σου
Για συντροφιά στην έγνοια σου
και για παρηγοριά σου

Τρι και τρι τρι και τρι τι πικρή που ‘ναι η ζωή. Τι γλυκιά και τι πικρή τρι και τρι και τρι και τρι…Κοιμήθηκα κοιμήθηκα στων Αρχαγγέλων τη σκιά, στων φύλλων το μουρμουρητό στων άστρων τον χρυσό γιαλό.  Τι να ‘φταιξα της μοίρας μου κι έτσι με φαρμακώνει, μονάχα μου αποκρίνεται της νύχτας το τριζόνι:

-Είμαι μικρό πολύ μικρό
μα ‘ναι ο Θεός μεγάλος
Αυτό ποτέ δε θα σ’ το πω
μήτε κανένας άλλος

 

Τρι και τρι τρι και τρι τι πικρή που ‘ναι η ζωή. Τι γλυκιά και τι πικρή τρι και τρι και τρι και τρι.

Λέξεις, Ιουλίου λέξεις…

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 20/07/2011 by akrogialia

Μια λίστα με λέξεις…

Λέξεις που γνωρίζεις για πρώτη φορά και της βιώνεις τόσο έντονα…

Θυμός

Απογοήτευση

Ένταση

Φόβος

Λεμφαδένες

Πάγκρεας

Μετάσταση

Whipple

Μήνες

Χημειοθεραπεία

Χοληδόχος πόρος

Καρκίνος

Σπαραγμός

Θρήνος

Απόγνωση

Διάγνωση

ERCP

CT SCAN

MRI

MRCP

EUS

US

PET SCAN

SPY GLASS

Λύπη

Ηπατολόγος

Γαστρεντερολόγος

Χειρουργός

Ακτινολόγος

Ογκολόγος

 

ΥΓ: Ένας  πολύ δικός μου άνθρωπος τελικά δίνει τη σκληρή μάχη με τον καρκίνο…

 

Σας υποσχέθηκα να σας ενημερώσω για τα αποτελέσματα…τελικά ήταν αυτό που όλοι έλεγαν από την αρχή κι εγώ δεν ήθελα να το πιστέψω…

Ένα…

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 15/07/2011 by akrogialia

Ένα λουλούδι…

Ένα κερί…

Ένα δάκρυ…

Ένα ΓΙΑΤΙ…

Κύπρος,  11 Ιουλίου 2011

Καλημέρα Χαρά!

Posted in ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 01/07/2011 by akrogialia

Δεν είχα φανταστεί να έχω τόση δύναμη μέσα μου…

Τα δάκρυα στέρεψαν…

Η απόγνωση έφυγε…

Αποφάσισα να μην προγραμματίζω πια για το αύριο…

Δεν ορίζω το αύριο…δεν το ελέγχω…

Το μόνο που έχω είναι το σήμερα…

Δεν ξέρω πόσα σήμερα έχουν απομείνει…

…και ξέρεις κάτι…δεν με νοιάζει…

Ναι, μετά από 8 εβδομάδες, είμαστε ακόμη χωρίς διάγνωση…

Όλα παίζουν…

Να έχουμε κάτι μέτριας σοβαρότητας…ελάχιστες πιθανότητες αλλά υπάρχουν…

Να έχουμε κάτι για το οποίο δεν υπάρχει καμιά μα καμία θεραπεία…και να μετράμε μόνο μήνες…(όλοι οι ειδικοί, οι επιστήμονες, οι κορυφαίοι στο τομέα τους αυτό πιστεύουν αν και όλες οι σύγχρονες απεικονιστικές μέθοδοι δεν το δείχνουν 100%)

…και εκεί που τα έβλεπα όλα μα όλα μαύρα…ξαφνικά σήμερα…κοιτάζω στον καθρέφτη μου…και λέω «Καλημέρα Χαρά…» και με κοιτάζω…και κάτι γίνεται εκείνη τη στιγμή…νοιώθω πως τις τελευταίες 8 εβδομάδες δεν έλεγα καλημέρα…αλλά καληαύριο…Πάντα σκεφτόμουν με τα πιο τραγικά σενάρια το αύριο…που δεν ξέρω αν όντως θα υπάρχει το αύριο…Το μόνο που έχω είναι το σήμερα, το τώρα…

Σήμερα λοιπόν, πώς είμαστε?

Πόσα κιλά έχασε σήμερα?

Πονάει σήμερα?

Πόσο πονάει?

Μπορεί να φάει?

Μπορεί να συζητήσει?

Τι με νοιάζει για το αύριο…

Το σήμερα είναι που έχει σημασία…

Είναι απίστευτο να σου λένε πως έχεις καρκίνο…καρκίνο στο πάγκρεας…δεν ξέρουμε ποιο στάδιο είναι…αν ο όγκος είναι εξαιρέσιμος…και κάνεις μια εξαιρετικά δύσκολη χειρουργική επέμβαση τότε…μπορεί να ζήσεις…μέχρι και 5 χρόνια…αν ο όγκος δεν είναι εξαιρέσιμος…συνήθως μιλάμε για μήνες…για 6 μήνες…και ήδη έχουν περάσει 2 μήνες…Άνθρωπος είσαι…δεν μπορείς μετά από όλο αυτό να σκέφτεσαι θετικά…

Είναι απίστευτο και συνάμα τρελό να στο λένε αυτό τόσο ωμά…τόσο ψυχρά…όταν ακόμη και οι ίδιοι δεν γνωρίζουν… Τότε αποφασίζεις να ζητήσεις και δεύτερη και τρίτη και πέμπτη γνώμη…μέχρι που βρίσκεις τον Ειδικό…τον Κορυφαίο για τα Χοληφόρα…και σου λέει…ξέρεις κάτι…δεν έχεις να χάσει και κάτι να περιμένουμε ακόμη 3 – 4 βδομάδες και να επαναλάβουμε κάποιες ακόμη εξετάσεις για να δούμε τη διαφορά…και μετά…μπαίνουμε και χειρουργείο…μπορεί να είναι και κάτι άλλο…στην ιατρική όλα μπορούν να συμβούν…

Έτσι λοιπόν…τον εμπιστεύεσαι…και περιμένεις ακόμη λίγο…

…οι δύσκολες εξειδικευμένες εξετάσεις…θα γίνουν στις 13 και 15 Ιουλίου…

Δεν ξέρω ποιο θα είναι το αποτέλεσμα…

Εκείνο που ξέρω είναι πως σήμερα είναι Παρασκευή, είναι 1η Ιουλίου…και ναι…έχασε ακόμη 300 γρ.,  και ναι…πονάει…ο πόνος όμως αντιμετωπίζεται με παυσίπονο…και ναι…δεν έχει όρεξη για φαγητό…όμως θέλει να δει φίλους…να μιλήσει…για άσχετα θέματα…για ευχάριστα θέματα…

Καλημέρα Χαρά!

 

ΠΑΡΑΠΟΝΟ…

Posted in ΣΤΙΧΟΙ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ on 27/03/2011 by akrogialia

 

 

 

Το ίδιο όνειρο…

Posted in ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ on 26/03/2011 by akrogialia

Πώς είναι δυνατό να βλέπω την ίδια μέρα και περίπου την ίδια ώρα το ίδιο όνειρο…

Το περασμένο Σάββατο ξύπνησα ανήσυχη και πολύ σκεφτική σχετικά με ένα όνειρο που είδα. Συνήθως δε θυμάμαι τα όνειρά μου. Όμως αυτό το συγκεκριμένο όνειρο όχι μόνο το θυμόμουν αλλά με προβλημάτιζε και το μοιράστηκα και με δικούς μου ανθρώπους. Κάποιοι γέλασαν…κάποιοι μου είπαν να μη δίνω σημασία…

Και εκεί που πήγαινα να το ξεχάσω…το βλέπω ξανά σήμερα τα ξημερώματα…το ίδιο όνειρο…ακριβώς το ίδιο όνειρο…

Ήμουν λέει σε ένα λεωφορείο. Καθόμουν μόνη μου. Δυο θέσεις πιο μπροστά καθόταν ένας  πολύ ηλικιωμένος άντρας γύρω στα 90. Ξαφνικά τον βλέπω να στέκεται όρθιος και να έρχεται προς το μέρος μου.  Φοράει ένα μακρύ κόκκινο παλτό. Με πλησιάζει, με κοιτάζει στα μάτια, μου χαμογελά κι εγώ σηκώνομαι όρθια. Τότε βγάζει το κόκκινο παλτό του, μου το φοράει, με αγκαλιάζει δυνατά, μου χαμογελά και φεύγει κι εγώ Ξυπνάω τρομαγμένη.

Συνειδητοποιώ ότι ο ηλικιωμένος άντρας με το κόκκινο παλτό ήταν ο άντρας της νονάς μου, που πέθανε πριν από 15 μήνες. Ένας πολύ καλός άνθρωπος με τον οποίο όμως δεν είχαμε και ιδιαίτερες σχέσεις γιατί μπήκε στη ζωή μας πολύ αργά, αφού όταν τον παντρεύτηκε η νονά μου ήταν ήδη 70 χρονών. Ούτε τον σκεφτόμουν, ούτε πλησιάζει το μνημόσυνό του…

Το όνειρο αυτό λοιπόν που είχα δει το περασμένο Σάββατο, το είδα ξανά σήμερα το πρωί…και από εκείνη τη στιγμή νοιώθω πολύ περίεργα…

Παιχνίδια του μυαλού…δεν ξέρω…